αρχική σελίδα πολιτική ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Κείμενα για την Αντίσταση και τον Εμφύλιο (Απαντήσεις σε αντικομμουνιστικές διαστρεβλώσεις)

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Κείμενα για την Αντίσταση και τον Εμφύλιο (Απαντήσεις σε αντικομμουνιστικές διαστρεβλώσεις) PDF Εκτύπωση E-mail
βιβλιοθήκη - βιβλιοθήκη
Συντάχθηκε απο τον/την Από τον Νίκο Παπακωνσταντίνου   
Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011 12:11

  Δυο κείμενα που πρωτοδημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα μας και δίνουν απάντηση σε αντικομμουνιστικές στρεβλώσεις και επινοήσεις εκφραστών της αστικής ιδεολογίας πάνω στην ιστορία του κομμουνιστικού μας κινήματος:

α)   Άρης Βελουχιώτης και ΚΚΕ-Όταν ο αντικομμουνισμός διαστρέφει την ιστορική αλήθεια.

β)  Για την ιστορία και τις αιτίες του εμφύλιου πολέμου, 1946-1949. Σκέψεις πάνω σ' ένα άρθρο του Γιάννη Μουγογιάννη.

 


1.

 

Άρης Βελουχιώτης και ΚΚΕ-Όταν ο αντικομμουνισμός διαστρέφει την ιστορική αλήθεια.


    Το Γενάρη του 1998 κάποιος κύριος Αλέξανδρος Θεοχαρόπουλος, ο οποίος παρίστανε τον "υπερασπιστή της μνήμης" του ηρωικού πρωτοκαπετάνιου της Αντίστασης, του Άρη Βελουχιώτη, έγραψε στην αστική-φιλοΠΑΣΟΚική εφημερίδα "Η Πρώτη" του Βόλου έναν χυδαίο αντικομμουνιστικό λίβελο. Το άρθρο μου αυτό που δημοσιεύεται σήμερα αποτέλεσε την επιβαλλόμενη απάντηση στις συκοφαντίες του Θεοχαρόπουλου και παρέμενε μέχρι σήμερα αδημοσίευτο. Με την ευκαιρία της λειτουργίας της ιστοσελίδας μας, του "Ελεύθερου Βήματος των Πολιτών-www.sispirosi.gr", το δίνω σήμερα στη δημοσιότητα, θεωρώντας ότι και στην εποχή μας επιβάλλεται το ξεσκέπασμα των κάθε λογής συκοφαντών και πλαστογράφων της ιστορικής αλήθειας. Το άρθρο εμπεριέχεται στο βιβλίο μου ''ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ 1989-2009''.

Ν.Π
23-3-2010.



Υπόθεση "Άρης Βελουχιώτης":  Όταν η εμπάθεια και το μίσος "αναλύουν" την Ιστορία...

Μια επιβαλλόμενη απάντηση στον κ. Αλέξανδρο Θεοχαρόπουλο.

    Η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και η αποτίμηση της ιστορικής δράσης μιας κορυφαίας ιστορικής προσωπικότητας αποτελεί σοβαρή, πολυσύνθετη και, προπάντων, υπεύθυνη διαδικασία. Το έργο του ιστορικού αναλυτή απαιτεί ψυχραιμία, καθάρια σκέψη, σεβασμό στα ίδια τα γεγονότα. Όταν όμως το κριτήριο της αντικειμενικότητας παραμερίζεται από την εμπάθεια και την τυφλή μικροκομματική σκοπιμότητα, τότε τη θέση της αλήθειας καταλαμβάνει η πλέον κακοήθης ψευδολογία και η ιστορική ανάλυση μεταβάλλεται σε κατάφωρη διαστρέβλωση των γεγονότων.

    Μια τέτοια εμπαθέστατη διαστρέβλωση της ιστορικής αλήθειας επιχείρησε ο κ. Αλέξανδρος  Θεοχαρόπουλος  μέσα από της στήλες της εφημερίδας του Βόλου "Πρώτη" (της Κυριακής 18-1-1998, στη σελίδα 15), στο άρθρο του με τίτλο "Ο Άρης Βελουχιώτης". Σκοπός του κ. Θεοχαρόπουλου σ' αυτή του την "ανάλυση" ήταν σαφέστατα ο εξής: να χτυπηθεί το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) και να του αποδοθούν ενέργειες εγκληματικές, σχεδόν προδοτικές εις βάρος της πατρίδας μας, στα χρόνια της Αντίστασης. Η συνακόλουθη επιδίωξη του "αναλυτή" είναι ολοφάνερη: φορτώνοντας στο ΚΚΕ όλες αυτές τις αθλιότητες, ισχυρίζεται ότι αυτό το κόμμα εξακολουθεί να βαδίζει πάνω-κάτω στα ίδια χνάρια· άρα, όπως υπαινίσσεται ο κ. Θεοχαρόπουλος, το ΚΚΕ είναι ..."εθνικός κίνδυνος" για το παρόν και για το μέλλον!!! ...

     Καθώς, βέβαια, ο κ. Θεοχαρόπουλος γνωρίζει ότι την τακτική της πτωματολογίας και της προδοσιολογίας την εξάντλησε η παραδοσιακή Δεξιά επί τέσσερις δεκαετίες, χωρίς να επιτύχει και σπουδαία πράγματα, και επειδή ο ίδιος είναι ένας ..."προοδευτικός και δημοκρατικός" πολίτης, ίσως και λιγάκι ..."σοσιαλιστής", αποφάσισε να ακολουθήσει μια νεόκοπη μέθοδο διαστρέβλωσης των γεγονότων. Αποφάσισε -σε πείσμα της ίδιας της ιστορικής αλήθειας- να αποκόψει την ιστορική προσωπικότητα του Άρη Βελουχιώτη, του θρυλικού πρωτοκαπετάνιου του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού (ΕΛΑΣ), και την ιστορική του διαδρομή, από τη συνολική ιστορική δράση του ΚΚΕ και του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ). Σκέφτηκε και βρήκε ο "αναλυτής" μας ότι οι επιδιώξεις του εξυπηρετούνται πλήρως εάν, αφενός, κατασκευάσει έναν Άρη Βελουχιώτη σύμφωνα με τα προσωπικά του κριτήρια, τον οποίο και θα εξυμνήσει, αποδίδοντάς του κάθε θετικό επίτευγμα της Εθνικής Αντίστασης ως αποκλειστικό του έργο, και εάν, αφετέρου, ρίξει πάνω στο ΚΚΕ το "ανάθεμα της Ιστορίας", χρεώνοντάς του όλες τις ευθύνες για κάθε πράξη ή παράλειψη που έφερε αρνητικά αποτελέσματα. Κι όχι μόνο αυτό. Αποφάσισε να χρεώσει στο ΚΚΕ απίθανα και μηδέποτε γενόμενα πράγματα, τα οποία επινοεί η φαντασία του ίδιου του κ. Θεοχαρόπουλου.

    Κατά τας γραφάς του κ. Θεοχαρόπουλου, ο Άρης Βελουχιώτης δεν ήταν ο αφοσιωμένος στον απελευθερωτικό αγώνα κομμουνιστής, ο οποίος πολέμησε από το μετερίζι όπου τον έταξε το κόμμα του και το ΕΑΜ. Ήταν απλώς ένας ..."πατριδολάτρης", που πήρε τα βουνά για να φτιάξει το αντάρτικο κίνημα, επειδή έτσι του κάπνισε, σε αντίθεση με τους "κοντόφθαλμους", δογματικούς" και, προφανώς, ...εχθρούς της πατρίδας ηγέτες του ΚΚΕ!!!

    Πόσο μίσος, μα την αλήθεια, για το κόμμα εκείνο που πρωτοστάτησε στον εθνικοαπελευθερωτικό, αντιφασιστικό αγώνα, προσφέροντας στο βωμό της λευτεριάς μας το αίμα των καλύτερων παιδιών του! ... Πόση εμπάθεια για το κόμμα που ανέδειξε τον ίδιο τον Άρη Βελουχιώτη σε κορυφαίο ηγετικό του στέλεχος και του εμπιστεύτηκε την ηγεσία του ένοπλου αγώνα!! ... Και φυσικά δεν χρειάζεται να είναι κάποιος κομμουνιστής, για να σταθεί με σεβασμό απέναντι στις αμέτρητες θυσίες και την ιστορική προσφορά του ΚΚΕ στον απελευθερωτικό αγώνα. Αρκεί μονάχα να είναι έντιμος άνθρωπος, που σέβεται την ιστορία της πατρίδας μας. Αλλά ο κ. Θεοχαρόπουλος διόλου δεν συλλογίστηκε κάτι τέτοιο, πριν αρχίσει να χρησιμοποιεί το μολύβι και το χαρτί του.

    Δυστυχώς, όμως, για τον κύριο αυτό, η μέθοδος "ηρωοποίησης" ενός πλαστογραφημένου Άρη Βελουχιώτη, ενάντια στην πραγματική ιστορική προσωπικότητα και ενάντια στο ΚΚΕ, είναι μια εντελώς ανώφελη διαδικασία. Πρώτα-πρώτα, γιατί ο αληθινός Άρης Βελουχιώτης και οι ήρωες σαν κι αυτόν έχουν ήδη λάβει την αρμόζουσα θέση στη συλλογική συνείδηση του λαού μας, δίχως να 'χουν την ανάγκη κανενός Θεοχαρόπουλου, για να αναδειχτεί η προσφορά τους. Και έπειτα, γιατί ο κ. Θεοχαρόπουλος έρχεται τελευταίος και καταϊδρωμένος να αναμασήσει τις συκοφαντίες και τις διαστρεβλώσεις που επινόησαν άλλοι πριν απ' αυτόν. Άλλωστε, στο σημείο αυτό, ούτε ο ίδιος μπορεί να αποκρύψει τις πηγές του: Πρόκειται για το γνωστό πολυδιαφημισμένο κατασκεύασμα του Διονύση Χαριτόπουλου, για κάποιον Άρη Βελουχιώτη αρχηγό ...ατάκτων(!), και τις αναλόγου περιεχομένου "αναλύσεις" τηλεοπτικών καναλιών και εφημερίδων.

    Πράγματι, τον τελευταίο καιρό όλα τα "χαλκεία" της Ιστορίας χτυπάνε τα σφυριά τους πάνω στο ίδιο θέμα: τον Άρη, την Αντίσταση, το ΚΚΕ. Πρωταγωνιστές στην εκστρατεία διαστρέβλωσης είναι ο ίδιος ο Χαριτόπουλος, ο πολύς και μέγας κ. Βασίλης Ραφαηλίδης και ξωπίσω του κάτι άλλοι υπαλληλίσκοι του εκδότη Μπόμπολα, κάποιοι αντίστοιχοι στα εκδοτικά συγκροτήματα του Λαμπράκη και του Τεγόπουλου, και βέβαια ορισμένοι κρατικοδίαιτοι δημοσιογράφοι της Νέας(τρομάρα της!) Ελληνικής Τηλεόρασης (ΝΕΤ)... Από κοντά τούς ακολουθεί κι ένας ολόκληρος συρφετός πρώην στελεχών του ΚΚΕ, που επιτέλους, τώρα στα γεράματα, ανένηψαν και επέστρεψαν στη θερμή μητρική αγκαλιά του κυρίαρχου καπιταλιστικού συστήματος. Όλοι αυτοί με ιδιαίτερο ζήλο ρίχτηκαν στη συγγραφή και τη διάδοση "εμβριθέστατων μελετών και αναλύσεων", πού όλες τους καταλήγουν στο ίδιο προκατασκευασμένο συμπέρασμα: ότι -δήθεν- το ΚΚΕ είναι συνώνυμο της προδοσίας και του εγκλήματος και επομένως πρέπει να στιγματιστεί και να διαπομπευτεί στον αιώνα τον άπαντα!!! ...

    Σε αντίθεση, βέβαια με όσα έγραφαν μέχρι πρόσφατα ορισμένοι απ' αυτούς τους ίδιους ή και κάποιοι άλλοι όμοιοί τους, τότε που θρηνολογούσαν γοερά, επειδή το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, εξαιτίας λαθών, δεν μπόρεσαν να επικρατήσουν μετά την απελευθέρωση και να εφαρμόσουν το λαϊκοδημοκρατικό τους πρόγραμμα, γεγονός που ως γνωστόν, προκάλεσε τη διαφωνία του Άρη Βελουχιώτη και την προσπάθειά του να ξεκινήσει νέο ένοπλο αγών στο πρώτο εξάμηνο του 1945, μέχρι το τραγικό τέλος του στο φαράγγι της Μεσούντας ... Τώρα ο χαβάς τους έχει πια αλλάξει! Τώρα, στο πνεύμα της αντικομμουνιστικής υστερίας που σαρώνει τον κόσμο, οι προγραμματικές επιδιώξεις του ΚΚΕ στιγματίζονται και αναθεματίζονται, ενώ ο Άρης Βελουχιώτης πλαστογραφείται και παρουσιάζεται σαν προσωπικότητα με ...εντελώς διαφορετικούς στόχους από εκείνους του ΕΑΜ και του ΚΚΕ!!! Κάτι, ας πούμε, ως ένας επίδοξος αναμορφωτής της Ελλάδας σε μια ευημερούσα και δημοκρατική, αλλά πάντοτε ...καπιταλιστική χώρα!!! Επομένως, οι φερόμενοι ως στόχοι του Άρη εμφανίζονται ως αγνοί, εθνικοί και δημοκρατικοί. Αντίθετα, βαφτίζονται αδίστακτα "αντεθνικοί και αντιδημοκρατικοί" οι στόχοι του ΚΚΕ, αυτού του "σταλινικού, δογματικού" τέρατος, όπως αρέσκονται να το παρουσιάζουν στα μάτια των ανίδεων οι "προοδευτικοί " μας αναλυτές και οι "σοφοί"(μετανοημένοι γαρ) γέροντες!

    Τι τα θέλετε! Οι καιροί άλλαξαν! Ήρθε πια η ώρα να παρουσιαστεί η Ιστορία εντελώς αντεστραμμένη και από τους "προοδευτικούς" πλαστογράφους. Αυτή η αντίληψη χαρακτηρίζει και τον ...αντιγραφέα αυτών των πλαστογραφιών, τον ...επαρχιώτη κ. Θεοχαρόπουλο.

    Ο κ. Θεοχαρόπουλος νομίζει ότι ακολουθεί έναν νέο και πρωτότυπο δρόμο. Όμως η εκμετάλλευση της υπόθεσης "Άρης Βελουχιώτης" και η διαστρέβλωση της αλήθειας δεν είναι καθόλου και καινούργια υπόθεση. Για δεκαετίες ολόκληρες η παραδοσιακή Δεξιά, αλλά και η ηγεσία του λεγόμενου "Κέντρου" βάφτιζαν τον Άρη ..."αιμοσταγή κομμουνιστή-δολοφόνο", για να διαβάλλουν το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Σήμερα οι "προοδευτικοί" πλαστογράφοι "υμνούν" τον Άρη και ...καταριούνται το κόμμα του, το ΚΚΕ. Ο στόχος, δηλαδή, είναι και στις δυο περιπτώσεις κοινός: Και οι δυο εκδοχές των πλαστογράφων της Ιστορίας αποσκοπούν στο χτύπημα του ΚΚΕ, πλαστογραφώντας την προσωπικότητα του Άρη: οι μεν παραδοσιακοί συντηρητικοί ξορκίζοντας έναν Άρη-...σκιάχτρο, οι δε "προοδευτικοί" υμνολογώντας ένα εντελώς αγνώριστο ...είδωλο! Βέβαια, όπως λέγεται, ο καθένας και τα όπλα του, όμως -ούτως ή άλλως- το ψέμα έχει πάντοτε πήλινα ποδάρια...

    Ισχυρίζεται, λοιπόν, ο "λάτρης του πατριδολάτρη" Άρη, κ. Θεοχαρόπουλος ότι το ΚΚΕ σήμερα, επειδή προφανώς μένει δογματικά προσκολλημένο στα θέσφατα της ηγεσίας του Νίκου Ζαχαριάδη, που το 1945 "αποκήρυξε" τον Άρη, "δεν αποδίδει τη δέουσα τιμή στον αρχηγό της Αντίστασης". Κατηγορεί τους βουλευτές του ΚΚΕ για "έλλειψη διάθεσης για υπεράσπιση του Άρη" από τα πυρά των 57 ακροδεξιών βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, που πρόσφατα στη Βουλή με ένα εμετικό-κατάπτυστο κείμενο ...επερώτησής τους τον ξαναεπέκριναν με τους γνωστούς ανιστόρητους χαρακτηρισμούς της μαύρης αντίδρασης. Καμώνεται, δηλαδή, ο πλαστογράφος Θεοχαρόπουλος ότι αγνοεί την πραγματική θέση του ΚΚΕ, το οποίο εδώ και δεκαετίες όχι μόνο έχει δικαιώσει και αποκαταστήσει πλήρως τον Άρη Βελουχιώτη, αλλά ταυτόχρονα προβάλλει σε κάθε ευκαιρία το παράδειγμα ζωής και αγώνα που μας δίδαξε ο Πρωτοκαπετάνιος. Αρκεί μια απλή επαφή του κάθε σκεπτόμενου πολίτη με τα έντυπα του ΚΚΕ, για να αποδειχτεί περίτρανα η τιμή και σεβασμός με τον οποίο περιβάλλουν οι κομμουνιστές τη μνήμη ενός τέτοιου τιμημένου στελέχους του λαϊκού μας κινήματος. Όσο για το κείμενο της επερώτησης των "57", αν ο κ. Θεοχαρόπουλος δεν ήταν  εμπαθής αντικομμουνιστής, θα αναγνώριζε την ξεκάθαρη από την αρχή ως το τέλος στάση του ΚΚΕ και του "Ριζοσπάστη", που έβαλε στη θέση τους όλους αυτούς τους Καμμένους, τους Παπαδόγκωνες και τους Ανδρεουλάκους του νεοφασισμού.

    Κάπου αλλού θα έπρεπε ο κ. Θεοχαρόπουλος να στρέψει τα πυρά του εάν ήταν αντικειμενικός. Ή μήπως καμώνεται ότι δεν άκουσε την απάντηση του επερωτώμενου "σοσιαλιστή" υπουργού κ. Ρέππα στους "57", ότι ο Άρης "είναι μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα"; Αλλά η αλήθειας δεν συνάδει διόλου με τον κ. Θεοχαρόπουλο και τους σκοπούς του.

    Ως μεταφυσικός-δαιμονολογικός ''στοχαστής" που είναι ο κ. Θεοχαρόπουλος θεωρεί ότι η Αντίσταση, που "φυσικά" δεν ήταν διόλου ..."έργο του ΚΚΕ", υπήρξε στο μεγαλύτερο βαθμό "έργο προσωπικό του Άρη Βελουχιώτη". Κατ' αρχάς αυτός ο κύριος δεν έχει καν ιδέα για το τι είναι η Ιστορία, οι νόμοι που την διέπουν, η διαλεκτική της.

    Ουδέποτε η Ιστορία υπήρξε έργο μεμονωμένων προσωπικοτήτων, όσο εξέχουσες κι αν είναι αυτές. Την Ιστορία τη γράφουν με τους αγώνες και το αίμα τους οι Λαοί του κόσμου στα πεδία της εθνικοαπελευθερωτικής και της κοινωνικοπολιτικής τους πάλης. Την προωθούν οι πρωτοπόρες κάθε φορά κοινωνικές τάξεις, που μέσα από την ταξική πάλη ανοίγουν το δρόμο στην κοινωνική πρόοδο, σαρώνοντας τη σκουριά των αιώνων· κι αυτός είναι ο κανόνας, παρά τα κατά καιρούς πισωγυρίσματα αυτής της διαδικασίας. Μέσα σ' αυτό το πλαίσιο κινούνται και οι ηγετικές προσωπικότητες και τα ηγετικά επιτελεία κάθε εποχής. Εκφράζουν τους πόθους των λαών, καθοδηγούν την πάλη τους, συστηματοποιούν και προωθούν τους στόχους τους. Οι ηγέτες πετυχαίνουν αυτούς τους στόχους των ανερχόμενων κοινωνικών τάξεων τόσο περισσότερο, όσο καταφέρνουν να μελετήσουν, να κατανοήσουν και να αξιοποιήσουν στην πράξη τις δυνατότητες που έχει δημιουργήσει η ιστορική εξέλιξη στην εποχή τους, η σιδερένια ιστορική Αναγκαιότητα.

    Και ο Άρης Βελουχιώτης και ο Γιώργης Σιάντος και ο Νίκος Ζαχαριάδης και ολόκληρο το ΚΚΕ και το ΕΑΜ και ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ) έδρασαν μέσα στο πλαίσιο της εποχής τους και με βάση αυτό κρίνεται η ιστορική τους δράση, το εάν μπόρεσαν να κατανοήσουν και να αξιοποιήσουν έγκαιρα τις δυνατότητες που τους έδωσε η κοινωνικοπολιτική κατάσταση της Ελλάδας και του κόσμου στα χρόνια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου και αμέσως μετά απ' αυτόν.

    Έπειτα, το ΚΚΕ ουδέποτε βάφτισε το έπος της Αντίστασης ως αποκλειστικό έργο των οποιωνδήποτε μελών και  στελεχών του. Πάντοτε διακήρυξε ότι η Εθνική Αντίσταση ήταν μια μαζική εποποιία του ίδιου του εργαζόμενου ελληνικού λαού, του λαού μας, που ποτέ δεν δέχτηκε να υποταχθεί στους κατακτητές του τόπου μας, αλλά πάλεψε μαζικά, σε πόλεις, κάμπους και βουνά με κάθε μέσο και φυσικά με τ' όπλο στο χέρι για τη λευτεριά του, δίνοντας εκατόμβες μαρτύρων στον Αντιφασιστικό Αγώνα όλων των Λαών.

    Αυτό, βέβαια, που ενοχλεί τους διαστρεβλωτές σαν τον κ. Θεοχαρόπουλο είναι ο αναμφισβήτητα ηγετικός ρόλος του ΚΚΕ σ' αυτή την τιτάνια μάχη που έδωσε ο ελληνικός λαός. Τα ιστορικά γεγονότα όμως είναι πασίγνωστα και μιλούν από μόνα τους.   Το ΚΚΕ πολλά χρόνια πριν από την Κατοχή είχε επισημάνει τον κίνδυνο του φασισμού και προωθούσε με συνέπεια τη γραμμή του αντιφασιστικού μετώπου πάλης. Ήταν ένα κόμμα που ήδη είχε μεγάλη πείρα αγώνων και ρίζες βαθιές στην εργατική τάξη. Το ΚΚΕ ανασυγκροτήθηκε το 1941, κυριολεκτικά μέσα από τα συντρίμμια του, μετά τα φοβερά πλήγματα και τους διωγμούς που υπέστη από την δικτατορία της 4ης Αυγούστου του 1936. Αυτό ακριβώς το ανασυγκροτημένο κόμμα ήταν εκείνο που από την πρώτη στιγμή είχε την αληθινά πατριωτική συνείδηση, ώστε να λάβει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες για την ίδρυση μιας παλλαϊκής εθνικοαπελευθερωτικής οργάνωσης, ενός πατριωτικού αντικατοχικού μετώπου. Ζήτησε μάλιστα τη συνεργασία και των παραδοσιακών αστικοδημοκρατικών κομμάτων γι' αυτό το σκοπό. Εκείνοι, όμως, οι μεγαλόσχημοι πολιτικάντηδες αρνήθηκαν "μετά βδελυγμίας" τη συνεργασία τους με τους κομμουνιστές. Ουσιαστικά, αρνήθηκαν το ίδιο το στοιχειώδες πατριωτικό τους καθήκον προς τη σκλαβωμένη πατρίδα μας, γιατί το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν πώς θα καταφέρουν να ξανανεβούν στο σβέρκο του λαού μας. Γι' αυτό καθ' όλη τη διάρκεια της Κατοχής υπονόμευσαν την ενότητα και την αντίσταση του λαού μας με την έμπνευση και τη συνεργασία των Εγγλέζων πατρόνων τους. Αυτή ήταν, άλλωστε, μια βασική αιτία για την απώλεια της επιρροής αυτών των αστικών κομμάτων μέσα στις μάζες, ώστε να χρειαστούν να στήσουν έναν ολόκληρο εμφύλιο πόλεμο, για να ξαναδέσουν το λαό μας, με τα όπλα, τις λίρες και τα δολάρια των Άγγλων και των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών... Η τιμή, επομένως, να ηγηθούν του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ανήκε δικαιωματικά στους ιδρυτές του ΕΑΜ, δηλαδή στο ΚΚΕ, στο Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας και στην Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας. Κι όπως ήταν φυσικό, το ΚΚΕ ως το πιο μεγάλο, οργανωμένο, έμπειρο και ιδεολογικά πρωτοπόρο κομμάτι του Μετώπου να βάλει καθοριστικά τη σφραγίδα του στη φυσιογνωμία του ΕΑΜ και στις εξελίξεις που ακολούθησαν. Αυτός ήταν ο ιστορικός του ρόλος.

    Επειδή, όμως, το γεγονός αυτό διόλου δεν αρέσει στον κ. Θεοχαρόπουλο, αποφασίζει να παίξει το "μεγάλο του χαρτί" και να "κατατροπώσει" τον κόκκινο εφιάλτη του. Εξαπολύει εναντίον του ΚΚΕ την εντελώς αστήρικτη συκοφαντία, ότι δήθεν "ήθελε την αντίσταση σύμφωνα με τις ιδεολογικές αρχές και δοξασίες του" και ότι, δήθεν, οι ηγέτες του κόμματος, επειδή "απέβλεπαν σε ταξικούς, κοινωνικούς και κυρίως οικονομικούς αγώνες, σε καιρό μάλιστα Κατοχής" υπονόμευσαν τον ένοπλο αγώνα! Τους κατηγορεί ότι έκαναν διαρκώς "πόλεμο φθοράς" στον Άρη Βελουχιώτη, ο οποίος "παρ' ότι κομματικό μέλος, δε φαίνεται να δεσμεύτηκε κι από την αρχή θεωρήθηκε αιρετικός". Οι ηγέτες του ΚΚΕ, κατά τον κ. Θεοχαρόπουλο, ήθελαν, λέει, να στηριχτούν "μόνο στην εργατική τάξη της Αθήνας και του Πειραιά, με την οποία θα κατέβαιναν σε απεργίες, διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, και με ένοπλα τμήματα το πολύ χιλίων ανδρών, που θα αποκτούσαν στρατιωτική εμπειρία σε μάχες εντός Αθηνών". Σ' αντίθεση με αυτούς τους ηγέτες ο Άρης ...είχε εμπιστοσύνη στην αγροτιά που αποτέλεσε "το 90% των μαχητικών τμημάτων" του ΕΛΑΣ. Και γιατί, παρακαλώ, μια τέτοια διαφορά τακτικής – η οποία στο κάτω-κάτω της γραφής θα μπορούσε να εμφανιστεί φυσιολογικά στο ξεκίνημα ενός αγώνα, πριν παρθούν οι οριστικές αποφάσεις; Διότι, κατά τους ισχυρισμούς του κ. Θεοχαρόπουλου και των ομοίων του, σε αντίθεση με την ηγεσία του ΚΚΕ ο "πατριδολάτρης Άρης" απέβλεπε μόνο στο διώξιμο των κατακτητών και εναπέθετε το μέλλον σ' ένα απόλυτα δημοκρατικό δημοψήφισμα! Ενώ, αντίθετα, η ηγεσία του Κόμματος ...καταλαβαίνετε πού απέβλεπε!!! Πόσο μεγάλη ψευτιά και πόση λάσπη μέσα σε τόσο λίγες αράδες...

    Με δυο λόγια, δηλαδή, ο κ. Θεοχαρόπουλος αφήνει να εννοηθεί ότι το ΚΚΕ λιγουρευόταν μόνο την εξουσία, για να επιτελέσει τους ...καταχθόνιους, φοβερούς και τρομερούς σκοπούς του και επομένως σε εκείνες τις κρίσιμες ώρες διέπραττε -ούτε λίγο, ούτε πολύ- κανονική προδοσία της χώρας και του λαού της!!! Αντίθετα, ο Άρης, είχε τη δική του γραμμή, τους δικούς του σκοπούς που ήταν μόνο πατριωτικοί και μόνο δημοκρατικοί (πόση πρεμούρα για αυτή τη λεξούλα: "μόνο"!), γι' αυτό οι ...εθνοπροδότες  ...ηγέτες του ΚΚΕ τον κατέτρεξαν και στο τέλος τον αποκήρυξαν!!! Έτσι γράφεται η Ιστορία σε καιρούς μαύρης αντίδρασης...

    Όσον αφορά την κατηγορία περί "εθνικής προδοσίας" των ...κομμουνιστών είναι απολύτως γνωστή εδώ και δεκαετίες και διατυπωμένη ευθέως, από τους πολιτικούς αντιπάλους του ΚΚΕ, δίχως τις δολιχοδρομίες, τις τακτικές επινοήσεις και τους υπαινιγμούς ενός  κ. Θεοχαρόπουλου. Αυτό υπήρξε το μόνιμο μοτίβο, το καθημερινό "ψωμοτύρι" όλων των ..."εθνικοφρόνων" από το 1945 ως το 1981: της Δεξιάς όλων των αποχρώσεων, του Τσαλδάρη, του Παπάγου και του Καραμανλή, των "Κεντρώων-δημοκρατών", του Πλαστήρα, και του Γεωργίου Παπανδρέου (του "γερό-Παπατζή"-όπως εύστοχα τον βάφτισε ο λαός για τα "κατορθώματά" του το 1944), αλλά και της χούντας, των Παπαδόπουλων και των Παττακών, των Ζουρνατζήδων και των Γεωργαλάδων. Ουδέποτε, όμως, όλοι αυτοί μπόρεσαν να φανταστούν ότι οι συκοφαντίες τους θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν, εάν από το σύνολο των ..."κόκκινων προδοτών" εξαιρούσαν τον ...Άρη Βελουχιώτη και τον ανακήρυσσαν "εθνικά σκεπτόμενο και ήρωα" σαν και τα μούτρα τους!  Δεν σκέφτηκε ο ...δημοκράτης  κ. Θεοχαρόπουλος ότι, με τα γραφόμενά του και τους "ύμνους" του στο πρόσωπο του Άρη, θα ...τρίζουν τα κόκαλα του ιδεολογικού του μέντορα, του γνωστού μας "γερο-Παπατζή"; -Εμείς, βρε Θεοχαρόπουλε, κάναμε τόσα και τόσα, για να μπορέσουμε να του πάρουμε το κεφάλι και αυτουνού και χιλιάδων άλλων ...σφαγέων και ...εθνοπροδοτών, κι έρχεσαι τώρα εσύ να τον ανακηρύξεις "ήρωα-πατριδολάτρη"!· έτσι θα "γάβγιζε", αν μπορούσε εκείνος ο ...μέγας και τρανός δημοκράτης- εντολοδόχος του Τσόρτσιλ και του Σκόμπι ... Ευτυχώς για σας, κύριε Θεοχαρόπουλε, που δεν μπορεί να "ξυπνήσει" από τον τάφο του αυτός ο διαβόητος "γέρος", που δεν είχε ποτέ του τη δική σας ...πολιτική νοημοσύνη, για να εκμεταλλευτεί ακόμα και τα ιερά και τα όσια των θανάσιμων αντιπάλων του!!! Όσο για την ιστορική πραγματικότητα, αυτή άλλα συμπεράσματα αφήνει να διαφανούν.

    Ο πρώτος και κύριος σκοπός, για τον οποίο αγωνίστηκε -σύσσωμο και χωρίς καμιά εξαίρεση- το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στη διάρκεια της Κατοχής, ήταν η απελευθέρωση της πατρίδας μας από τους κατακτητές και η νίκη των Συμμάχων εναντίον του φασισμού-ναζισμού στην Ευρώπη και σ' όλο τον κόσμο. Το ΕΑΜ ξεκίνησε, βέβαια, τη δράση του από την εργατιά της πρωτεύουσας, πολύ γρήγορα, όμως, η δράση αυτή  αγκάλιασε ολόκληρη την Ελλάδα που διψούσε για λευτεριά. Ο ήδη βετεράνος κομμουνιστής Θανάσης Κλάρας, ο οποίος -παρά την περιβόητη "δήλωση μετανοίας" που υπέγραψε σε ώρα αδυναμίας μέσα σε φοβερές συνθήκες πίεσης στα κολαστήρια του αρχιφασίστα Μεταξά- έλαβε μέρος ως στέλεχος ευθύς εξαρχής στην ανασυγκρότηση του διαλυμένου ΚΚΕ το καλοκαίρι του 1941και αναδείχτηκε σε εξέχον στέλεχος του ΕΑΜ, όταν αυτό ιδρύθηκε στα τέλη του Σεπτέμβρη. Με εντολή του Κόμματος και του Μετώπου, το 1942, όταν πλέον οι συνθήκες κρίθηκαν κατάλληλες, ανέβηκε στα βουνά της Ρούμελης, για να οργανώσει έναν λαογέννητο αντάρτικο απελευθερωτικό στρατό και να ηγηθεί του ένοπλου αγώνα, και μάλιστα στην πιο κρίσιμη φάση του αντάρτικου: στο ξεκίνημά του.     Έτσι πέρασε για πάντα στην Ιστορία ως ο Πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ, ο ήρωας κι αργότερα ο μεγαλομάρτυρας του ελληνικού λαού ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ. Οι στόχοι του Άρη ήταν οι στόχοι ολόκληρου του ΚΚΕ. Εάν η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ δεν είχε εμπιστοσύνη στον Άρη, είναι ευνόητο ότι σε καμιά περίπτωση δεν θα τον τοποθετούσε επικεφαλής του ένοπλου αγώνα, σε πείσμα των ισχυρισμών του κ. Θεοχαρόπουλου, που δεν αντέχουν ούτε στην πιο στοιχειώδη λογική. Επίσης, ήταν αυτή η ίδια πολιτική ηγεσία που ουδέποτε διανοήθηκε να αντικαταστήσει τον Άρη από το πόστο που του ανέθεσε, ούτε κι όταν προέκυψαν διάφορες διαφωνίες, από αυτές που είναι φυσιολογικό να παρατηρούνται κάθε φόρα που γίνονται οι εκτιμήσεις για την πορεία ενός ένοπλου αγώνα στα πρώτα κρίσιμα βήματά του. Αλλά, ο κ. Θεοχαρόπουλος έχει έτοιμη την ανάλυσή του: η ηγεσία ήθελε πολύ να τον κάνει πέρα, αλλά δεν προχώρησε "όταν διαπίστωσε ότι ήταν αναντικατάστατος"!!! Έτσι, αναπόδεικτα, χυδαία και αβασάνιστα, "ερμηνεύεται" και πλαστογραφείται η Ιστορία.

    Ο Άρης ουδέποτε υπήρξε αρχηγός ..."ατάκτων". Ο ΕΛΑΣ υπήρξε ένας πλήρως οργανωμένος λαϊκός στρατός, με απλή αλλά κρυστάλλινη ιεραρχική δομή και με απαράμιλλη συνειδητή πειθαρχία και στοχοπροσήλωση. Όλες οι πραγματικές μαρτυρίες της εποχής επιβεβαιώνουν ότι στα τμήματα που διοικούσε ο ίδιος ο Άρης η πειθαρχία των αγωνιστών υπήρξε σιδερένια και η συμπεριφορά τους απέναντι στο λαό της υπαίθρου άψογη από κάθε άποψη. Ούτε η παραμικρή σκέψη κανενός για πλιάτσικο, για επιδίωξη απόσπασης χρημάτων ή άλλες αυθαιρεσίες απέναντι στους ξωμάχους μας, ακόμα κι αν οι αντάρτες ήταν χωρίς ψωμί... Ο Άρης δεν αστειευόταν! Αυτό απαιτούσε η κρίσιμη περίσταση. Γι' αυτό και ο ΕΛΑΣ σύντομα κατάφερε να απλωθεί σε όλα τα βουνά μας, να συγκροτήσει  Γενικό Επιτελείο και πολεμικούς σχηματισμούς με τέτοιους απαράμιλλους μαχητές και πολεμικούς ηγέτες, οι οποίοι επανειλημμένα κουρέλιασαν τις δυνάμεις των κατακτητών και δημιούργησαν εκεί πάνω τη βάση και τις προϋποθέσεις για μια ελεύθερη  νέα λαοκρατούμενη Ελλάδα.

    Και φυσικά το ΚΚΕ και το ΕΑΜ είχαν πλήρη εμπιστοσύνη σε όλο τον εργαζόμενο λαό μας, μαζί βέβαια και στην τιμημένη ελληνική αγροτιά, την αγροτιά του μεγάλου μόχθου, των αφάνταστων στερήσεων, αλλά και των γιγάντιων εθνικών και κοινωνικών αγώνων για την προκοπή αυτού του τόπου, από τα χρόνια της Επανάστασης του '21. Το ΚΚΕ, παρά τις όποιες ιδεολογικοπολιτικές του ανεπάρκειες εκείνης της εποχής, ήταν ένα μπολσεβίκικο κόμμα και είχε ως βάση της στρατηγικής του τη συμμαχία της εργατικής τάξης με τη φτωχή αγροτιά. Στην Κατοχή, για την απελευθέρωση της πατρίδας, ενώ μετέπειτα, για τη λαϊκοδημοκρατική και τη σοσιαλιστική αναγέννηση αυτού του τόπου. Παράλληλα με τον ΕΛΑΣ της υπαίθρου γιγαντώθηκε η οργάνωση του ΕΑΜ σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, και πρωτίστως στην αδούλωτη Αθήνα. Λησμονεί ο κ. Θεοχαρόπουλος τους απαράμιλλους αγώνες, τις απεργίες, τα συλλαλητήρια και τις μάχες των πόλεων; Λησμονεί τις εκατόμβες των αγωνιστών μέσα στις πόλεις; Λησμονεί τη μεγαλειώδη καθημερινή δράση του εφεδρικού ΕΛΑΣ, της Εθνικής Αλληλεγγύης και της θρυλικής ΕΠΟΝ, που "με τη χρυσή της νιότης πανοπλία" αναδείχτηκε στην πρωτοπορία του απελευθερωτικού αγώνα; Λησμονεί τα αμέτρητα σαμποτάζ μέσα στα σπλάχνα των κατοχικών δυνάμεων και παραβλέπει τα μοναδικά σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη ΕΑΜικά συλλαλητήρια εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων το 1943, που ματαίωσαν την επιστράτευση Ελλήνων από τους Γερμανούς για το Ανατολικό μέτωπο και την επέκταση της βουλγαρικής ζώνης κατοχής; Ξεχνάει την καθημερινή πάλη  του ΕΑΜ εναντίον των μαυραγοριτών, που έγδερναν το λαό, εναντίον των ταγματασφαλιτών και όλων των δοσίλογων δολοφόνων; Υπήρξαν ή όχι για τον κ. Θεοχαρόπουλο οι χιλιάδες κομμουνιστές και μη κομμουνιστές Έλληνες πατριώτες, δολοφονημένοι από τον κατακτητή και τους συνεργάτες του; Έχει ποτέ του ακούσει για την Ηλέκτρα Αποστόλου, την Παναγιώτα Σταθοπούλου, την Κούλα Λίλλη, την Ηρώ Κωνσταντοπούλου; Του λένε τίποτα ονόματα όπως : Χαϊδάρι, Κοκκινιά, Πρωτομαγιά του 1944 και Σκοπευτήριο της Καισαριανής και διακόσιοι λεβέντες, διακόσιοι πραγματικοί κομμουνιστές, να "σέρνουν το χορό" με προεξάρχοντα το Ναπολέοντα Σουκατζίδη, και "Κάστρο του Υμηττού" με τα 4 παλικάρια να θερίζουν μιαν ολόκληρη μέρα τους κατακτητές, μέχρι την έσχατη θυσία;  Μήπως θέλει να τα λησμονεί όλα αυτά, επειδή εκεί έδρασαν και μάτωσαν και θυσιάστηκαν, χωρίς τη φυσική παρουσία του Άρη, ...χιλιάδες και χιλιάδες κομμουνιστές, σύντροφοι και συναγωνιστές του Άρη; Αλλά έτσι συμβαίνει με τους διαστρεβλωτές: πάντοτε ξεχνούν ό,τι δεν ταιριάζει στα εμπαθέστατα, προκατασκευασμένα τους συμπεράσματα.

    Όπως είναι γνωστό, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ στόχευαν μετά την απελευθέρωση στην οικοδόμηση μιας νέας Ελλάδας, μιας λαϊκοδημοκρατικής Ελλάδας με τον εργαζόμενο λαό αφέντη και νοικοκύρη της πατρίδας και του μόχθου του. Μιας Ελλάδας που θα έθετε τις βάσεις για τη σοσιαλιστική αναγέννησή της. Δυστυχώς, για μια σειρά λόγους, η πεποίθηση που επικράτησε στην τότε ηγεσία του λαϊκού κινήματος ήταν ότι θα υπήρχε η δυνατότητα όλοι αυτοί οι στόχοι και τα οράματα να εδραιωθούν στη μεταπολεμική εποχή ομαλά, με τη δημοκρατική βούληση του λαού που θα εκφραζόταν ελεύθερα κι ανόθευτα, χωρίς συγκρούσεις και έξωθεν παρεμβάσεις, με την εγγύηση της αντιχιτλερικής Συμμαχίας... Ο ελληνικός λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία αγκάλιασε τα οράματα του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Στις δυνάμεις αυτές έβλεπε τη σίγουρη εγγύηση για μια νέα ζωή μετά τον πόλεμο. Ήδη στην ελεύθερη Ελλάδα των βουνών νέοι πρωτοφανέρωτοι λαϊκοί θεσμοί έδιναν το στίγμα της λαϊκής εξουσίας του μέλλοντος: θεσμοί λαϊκής αυτοδιοίκησης και δικαιοσύνης, εθνικό συμβούλιο κλπ... Οι πολιτικοί αυτοί στόχοι δεν πραγματοποιήθηκαν, γιατί -όπως πολύ καλά γνωρίζουμε σήμερα- οι ειρηνικές και "ρεφορμιστικές" αυταπάτες, που επικράτησαν στην ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, την οδήγησαν στο ολέθριο λάθος να υποτιμήσει τον κίνδυνο που προδιαγραφόταν από τις επιδιώξεις της παλιάς άρχουσας τάξης και των Εγγλέζων ιμπεριαλιστών πατρόνων της.

    Στο όνομα της "εθνικής ενότητας" και της "ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης", η ηγεσία του αντιστασιακού κινήματος οδηγήθηκε σε απαράδεκτες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, που δεν αντιστοιχούσαν στο συσχετισμό των δυνάμεων στη χώρα εκείνη την κρίσιμη στιγμή. Αντί να απαιτήσουν και να επιβάλλουν στα 1944 την αναγνώριση της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), της ¨κυβέρνησης του βουνού" δηλαδή, ως της μόνης νόμιμης κι αντιπροσωπευτικής του αγωνιζόμενου ελληνικού λαού, δέχτηκαν, με το Σύμφωνο του Λιβάνου, να σχηματιστεί "κυβέρνηση εθνικής ενότητας" με τις "εξόριστες" -αμαρτωλές μέχρι το κόκαλο- παλιές αστικές  δυνάμεις, μαριονέτες των Γλίξμπουργκ και των Εγγλέζων. Δηλαδή, σαν να λέμε, κυβέρνηση "ενότητας" με τους σφουγγοκωλάριους του Μεταξά, του Γεωργίου Γλίξμπουργκ και του Τσόρτσιλ, με εκείνους που όχι μόνο απουσίαζαν από τον αντιστασιακό αγώνα του λαού μας, αλλά έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον υπονομεύσουν, με τις αλλεπάλληλες αντιδραστικές και ξενόδουλες "εξόριστες" κυβερνήσεις που σκάρωναν στη Μέση Ανατολή... Στο όνομα της "εθνικής ενότητας" η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ αποδέχτηκε με τη Συμφωνία της Καζέρτας την υπαγωγή του ΕΛΑΣ στις διαταγές του "συμμαχικού στρατηγείου" της Μέσης Ανατολής, μια ενέργεια που οδήγησε στον ερχομό των εγγλέζικων στρατευμάτων του Σκόμπι στην Αθήνα, αμέσως μετά την απελευθέρωση...      Απαράδεκτες οπορτουνιστικές παραχωρήσεις στον ταξικό αντίπαλο, που, ωστόσο, κάνουν σκόνη όλες τις πλαστογραφίες των αντικομμουνιστών, για τις  ..."αρχομανείς, σκοτεινές και ύπουλες" στοχεύσεις του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ και το ΕΑΜ είχαν de facto στα χέρια τους την εξουσία το 1944 και ...την παρέδωσαν στον ταξικό εχθρό τους, εν ονόματι της εθνικής ενότητας και των ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων!

    Ο Άρης Βελουχιώτης, που έγκαιρα κατάλαβε τι επρόκειτο να επακολουθήσει, δεν συμφώνησε με τη γραμμή που ακολουθήθηκε από την ηγεσία του κινήματος στο Λίβανο και στην Καζέρτα. Πίστευε ακράδαντα ότι ο ελληνικός λαός θα μπορέσει να επιβάλλει τη θέλησή του, μόνο αν διατηρήσει αλώβητη την πραγματική του δύναμη, τη δύναμη που απέκτησε με την τετράχρονη πάλη του κατά του φασισμού: τα τιμημένα όπλα του ΕΛΑΣ, την ΕΑΜική του οργάνωση, τους νέους λαογέννητους θεσμούς που κατοχύρωσε στην Ελεύθερη Ελλάδα. Ο Άρης ήξερε πολύ καλά πού θα πήγαιναν τα πράγματα οι Εγγλέζοι ιμπεριαλιστές. Είναι γνωστό, όμως, ότι τότε δεν αντιτάχτηκε φανερά και κατηγορηματικά στις επιλογές αυτές της πολιτικής ηγεσίας του αγώνα, για να μη διασπαστεί η ενότητα του Κόμματος και του Μετώπου, στις κρισιμότατες εκείνες ώρες πριν από την απελευθέρωση.

    Ο Άρης είπε το μεγάλο "όχι" στην πολιτική ηγεσία του λαϊκού κινήματος, μόνον όταν, μετά τη σύγκρουση (στην οποία οδήγησαν οι ιταμές απαιτήσεις των Εγγλέζων και του γερο "Παπατζή") και την ήττα των δυνάμεων του ΕΛΑΣ της Αθήνας από τις δυνάμεις του Σκόμπι, στη μάχη του μεγάλου Δεκέμβρη 1944, κι ενώ ο ΕΛΑΣ κρατούσε στα χέρια του ολόκληρη την υπόλοιπη Ελλάδα με αλώβητο τον κύριο όγκο των δυνάμεών του, η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, ο Γιώργης Σιάντος, ο Μήτσος Παρτσαλίδης κι ο Ηλίας Τσιριμώκος, υπέγραψαν τη Συμφωνία της Βάρκιζας, δηλαδή τον πλήρη και άνευ όρων αφοπλισμό ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ του Λαϊκού Στρατού... Όταν δηλαδή, αυτοί οι ηγέτες παρέδωσαν αμαχητί ΟΛΟΥΣ τους αγωνιστές του ΕΛΑΣ στα νύχια του κράτους των δοσίλογων, στην εκδικητική μανία του ανελέητου ταξικού εχθρού... Κι όπως αποδείχτηκε, αυτή η άρνηση του Άρη ήρθε μάλλον πολύ αργά, με δραματικές συνέπειες και για τον ίδιο τον Πρωτοκαπετάνιο.

    Αρνούμενος να δεχτεί αυτόν τον ολέθριο συμβιβασμό, ο Άρης ξαναπαίρνει το δρόμο του βουνού στο κρίσιμο πρώτο εξάμηνο του 1945. Επιδιώκει να περάσει στις γειτονικές Λαϊκές Δημοκρατίες -και κατάφερε μάλιστα να φτάσει για λίγες μέρες στην Αλβανία- για να έρθει ο ίδιος σε επαφή με την ηγεσία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, και να ενημερώσει τους συντρόφους για την πορεία των εξελίξεων, ζητώντας την άποψη και τη βοήθειά τους. Προσπαθεί, σε αντίθεση με την ηγεσία του ΚΚΕ να ανασυγκροτήσει έναν νέο λαϊκό στρατό, έρχεται όμως σε συμφωνία μαζί της (στο χωριό Πιτσιωτά της Φθιώτιδας με αντιπρόσωπο της ηγεσίας του ΚΚΕ τον μετέπειτα μάρτυρα του λαϊκού κινήματος, το δημοσιογράφο Τάκη Φίτσιο), να αποφύγει την απευθείας σύγκρουση με τις δυνάμεις του εχθρού, μέχρι να διευκρινιστεί πού βαδίζουν οι εξελίξεις και ποια θα είναι η τελική απόφαση του Κόμματος και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.  Αυτή είναι η περίοδος για την οποία πράγματι μπορούμε να μιλήσουμε για τη ρήξη μεταξύ του Άρη Βελουχιώτη και της ηγεσίας του ΚΚΕ, μια ηγεσία η οποία επέμενε να υπερασπίζεται το δρόμο που διάλεξε στη Βάρκιζα, στο όνομα πάντα των ...ομαλών δημοκρατικών εξελίξεων και της αποφυγής ενός γενικευμένου εμφύλιου πολέμου στην Ελλάδα. Την ώρα ακριβώς που οι αστικές δυνάμεις δείχνουν τα δόντια τους, εξαπολύοντας το πρώτο κύμα ενός οργίου κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας εναντίον των αφοπλισμένων αγωνιστών του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ... Ο Άρης σε γενικές γραμμές, με εξαίρεση και μόνο περιπτώσεις απόλυτης ανάγκης, καθώς ήδη το τμήμα του είχε γίνει στόχος καταδίωξης από τις κρατικές και παρακρατικές δυνάμεις, τηρεί τη συμφωνία των Πιτσιωτών και αποφεύγει τις συγκρούσεις με τον αντίπαλο. Για τα συμβάντα αυτής της εποχής έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις, προσπαθώντας να εξηγήσουν τις επιλογές και του Άρη και της πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ.   Υπάρχουν μαρτυρίες και κρίσεις προερχόμενες από επιζήσαντες συντρόφους του Άρη, ότι -μετά από την πολύμηνη καθυστέρηση ανάληψης αποφασιστικής πολεμικής δράσης και την αέναη πορεία του τμήματος στα βουνά της Πίνδου- υπήρξε η πεποίθηση πως με τη συμφωνία στα Πιτσιωτά η ηγεσία του ΚΚΕ απλώς κέρδιζε χρόνο, για να επιβάλλει τη γραμμή της στο κίνημα, ενώ ταυτόχρονα απομάκρυνε τον Άρη από τη Ρούμελη, όπου του ήταν πολύ εύκολο να οργανώσει το αντάρτικο και να περάσει σε αντεπίθεση κατά του επίσημου κράτους. Σε κάθε περίπτωση, η ουσία είναι ότι η ηγεσία του ΚΚΕ προσπαθούσε "με νύχια και με δόντια" να αποφύγει την ένοπλη σύγκρουση. Υπεράσπιζε μια γραμμή "ειρήνης και εθνικής συμφιλίωσης", έστω κι αν αποδείχτηκε ότι αυτή ήταν εντελώς ανεδαφική στις φοβερές εκείνες συνθήκες.

    Λίγες μέρες πριν το τραγικό του τέλος, ενώ βρίσκεται στην περιοχή του Κόζιακα και του Ασπροποτάμου, ο Άρης μαθαίνει την είδηση της επιστροφής στην Ελλάδα από το κάτεργο του Νταχάου του Νίκου Ζαχαριάδη. Επιδιώκει με κάθε μέσο να έρθει σε επαφή με τον Ζαχαριάδη και να εκθέσει τη δική του άποψη για την κατάσταση. Αλλά, φυσικά, ο Άρης βρίσκεται πολύ μακριά από την Αθήνα, ενώ η ηγεσία Σιάντου – Παρτσαλίδη βρίσκεται δίπλα στον Ζαχαριάδη και έχει όλη την άνεση να τον "κατατοπίσει" με τον τρόπο της, για την "ορθότητα" των δικών της επιλογών και την "ανεδαφικότητα'' των απόψεων του Άρη.  Στον Νίκο Ζαχαριάδη, που μόλις είχε επιστρέψει στην ελληνική πραγματικότητα, με την οποία αναγκαστικά δεν είχε επαφή επί 4 ολόκληρα χρόνια, η γραμμή Σιάντου-Παρτσαλίδη φαίνεται λογική και αναγκαία. Έτσι προχωρεί στην ανοιχτή διαγραφή και "αποκήρυξη" του Άρη Βελουχιώτη...   Ουσιαστικά, ο Ζαχαριάδης, διαπράττοντας το μεγάλο αυτό πολιτικό σφάλμα της "αποκήρυξης του Άρη", χρεώθηκε τις ευθύνες των ...άλλων στελεχών, αυτών που είχαν υπογράψει στο Λίβανο, στην Καζέρτα και στη Βάρκιζα.!! Έκτοτε και για λόγους καθαρής πολιτικής σκοπιμότητας -ιδιαιτέρως μετά τις δραματικές εξελίξεις του 1956 στο ΚΚΕ- το λάθος της αποκήρυξης του Άρη χρεώνεται ...αποκλειστικά στον Ζαχαριάδη, παρόλο που αυτός έριξε τον ...τελευταίο λίθο του "αναθέματος"!  Μετά την "αποκήρυξη" ακολουθεί η πολιορκία του Άρη από τους παρακρατικούς στην περιοχή της Μεσούντας, η τελευταία μάχη στο φαράγγι του Φάγγου, η αυτοκτονία του μαζί με τον πιστό σύντροφό του Γιάννη Τζαβέλα και η κανιβαλική ενέργεια των κρατικών και παρακρατικών διωκτών τους να ...κόψουν τα κεφάλια τους και να τα κρεμάσουν στην κεντρική πλατεία των Τρικάλων, για να "πανηγυρίσει" ο απανταχού φασισμός το ...μεγάλο του "κατόρθωμα"...

    Αυτά είναι τα πραγματικά γεγονότα και αν ο κ. Θεοχαρόπουλος ήταν στοιχειωδώς αντικειμενικός, αυτά έπρεπε να εκθέσει και να κρίνει. Στο δραματικό εκείνο πρώτο εξάμηνο του 1945 ο Άρης Βελουχιώτης έχει συνειδητοποιήσει απόλυτα ότι μόνο τα όπλα του λαού μπορούν να λύσουν τον ελληνικό "γόρδιο δεσμό".  Η ηγεσία του ΚΚΕ θα βγάλει αυτό το συμπέρασμα με σχεδόν ...δυο χρόνια καθυστέρησης, και ενώ ο ακήρυχτος εμφύλιος πόλεμος που εξαπέλυσαν ενάντια στο λαϊκό κίνημα οι ιμπεριαλιστές και η ντόπια αντίδραση έχει πλέον φουντώσει, και ενώ το λαϊκό κίνημα έχει απολέσει πολύτιμο χρόνο... Και ο παράγοντας του χρόνου αποδεικνύεται αμείλικτος στις πολεμικές αναμετρήσεις. Ολόκληρο το 1945 και το 1946 κύλισαν μέσα σε αυταπάτες για "ειρηνική, ομαλή δημοκρατική εξέλιξη και συμφιλίωση, ενώ οι μοναρχοφασίστες "έθυον και απώλλυον"... Μήπως τελικά ο κ. Θεοχαρόπουλος και οι ομοϊδεάτες του έπρεπε να "πλέξουν εγκώμια" όχι στον Άρη, αλλά στις ...ολέθριες εκείνες οπορτουνιστικές επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ το 1944-1946, που, ουσιαστικά, επέτρεψαν στο καπιταλιστικό σύστημα να ..διασωθεί, να αναδιοργανωθεί και να επιτεθεί ανελέητα με τα όπλα και τα δολάρια του Τρούμαν και του Μάρσαλ; Μήπως πρέπει να το ξανασκεφτεί ο αντικομμουνιστής κ. Θεοχαρόπουλος;

    Όμως, ο ξεδιάντροπος αυτός διαστρεβλωτής δεν περιορίζει εδώ την επίθεση λάσπης και εμπάθειας εναντίον του ΚΚΕ. Βρίσκει το απύθμενο θράσος να ισχυριστεί ότι ο Άρης Βελουχιώτης παρασύρθηκε στην ενέδρα της Μεσούντας ..."από κάποιο κομματικό στέλεχος". Δηλαδή, έτσι χωρίς ονόματα και αποδείξεις, μόνο και μόνο για να σχηματιστεί η υποψία πως το ίδιο του το κόμμα πήγε και ..."κάρφωσε" στους διώκτες του ένα ηγετικό του στέλεχος που βρέθηκε σε διαφωνία με τη γραμμή του! Για να περάσει η αίσθηση ότι το ΚΚΕ είναι κόμμα ...κοινών χαφιέδων που δεν διστάζουν να ξεπαστρέψουν κάθε "ενοχλητική" φωνή... Είναι να ξερνάει κανείς, διαβάζοντας τέτοιες χολερικές διατυπώσεις....

    Αλλά κι αν ακόμη βρέθηκαν ένας ή περισσότεροι χαφιέδες στις γραμμές του επαναστατικού κινήματος, πράγμα συνηθισμένο σε όλες τις εποχές, κι αν αυτοί οι χαφιέδες "κάρφωσαν" ή παραπλάνησαν το τμήμα του Άρη τον Ιούνιο του 1945, σε τι αυτό μπορεί να αποδείξει τους βρόμικους ισχυρισμούς του κάθε κ. Θεοχαρόπουλου; Από πού κι ως πού στηρίζουν την υπόνοια ότι τους χαφιέδες τούς καθοδήγησε η ...ηγεσία του ΚΚΕ; Όπως εύκολα καταλαβαίνει ο κάθε λογικός και αμερόληπτος άνθρωπος, χωρίς αληθινά στοιχεία και αποδείξεις δεν μπορεί να σταθεί τίποτε από αυτά που υπονοεί ο κ. Θεοχαρόπουλος και τα οποία επινόησαν πριν απ' αυτόν, εδώ και χρόνια, "έγκυροι κύκλοι" του ..."αυριανισμού" με πρωτεργάτη τον "πρώην κομμουνιστή-δημοσιογράφο" Μπάμπη Γεωργούλα ... Δηλαδή, και πάλι ο "φίλος μας", ο κ. Θεοχαρόπουλος έρχεται τελευταίος και καταϊδρωμένος....

    Πριν όμως μας αποχαιρετήσει οριστικά, δίνοντας ένα τέλος στις ανοησίες του, ο κύριος αυτός δίνει και ένα ακόμη ρεσιτάλ μεταφυσικής-δαιμονολογικής αντίληψης των πραγμάτων. Αναφερόμενος στο τραγικό τέλος, στην αυτοκτονία του Νίκου Ζαχαριάδη στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, όπου παρέμενε σε συνθήκες διοικητικής εκτόπισης από τις αρχές της ΕΣΣΔ, ο κ. Θεοχαρόπουλος ισχυρίζεται ούτε λίγο-ούτε πολύ ότι ο ...καλός Θεούλης τιμώρησε τον ..."κακό εγκληματία" που ευθύνεται για το χαμό του Άρη Βελουχιώτη!!! Εάν με αυτό του τον ισχυρισμό ο κ. Θεοχαρόπουλος θέλει να μας αποδείξει μέχρι ποιο σημείο φτάνει ο δογματισμός και η εμπάθειά του ή με πόσο πρωτόγονο και ...νηπιακό τρόπο αντιλαμβάνεται την ιστορική εξέλιξη, τότε ουδέν περαιτέρω σχόλιο. Ας τον κρίνουν και ας τον χαρακτηρίσουν οι αναγνώστες του. Εάν όμως με κάτι τέτοια θεολογικά παραληρήματα θέλει να αποκρύψει την αλήθεια και τους υπεύθυνους γι' αυτή την τραγωδία, που αποτελεί μελανή σελίδα στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, τότε τον πληροφορούμε ότι η αλήθεια σήμερα είναι γνωστή. Υπεύθυνοι για την τραγική κατάληξη του Νίκου Ζαχαριάδη και την αναπάντεχη περιπέτεια που υπέστη το ΚΚΕ από το 1956 είναι οι ρεβιζιονιστές ηγέτες της χρουστσιοφικής και της μπρεζνιεφικής κλίκας, όλοι αυτοί που χάραξαν το δρόμο της ανατροπής του σοσιαλισμού, της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και της διάλυσης τελικά της ΕΣΣΔ. Είναι οι ξένοι ρεβιζιονιστές και εκείνοι οι Έλληνες ακόλουθοί τους, που επενέβησαν πραξικοπηματικά στο παράνομο ΚΚΕ, για να υφαρπάξουν την ηγεσία του και να αλλοιώσουν την επαναστατική γραμμή του, με την ψευδεπίγραφη "6η πλατιά Ολομέλεια", αμέσως μετά το διαβόητο 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ...   Και με την ευκαιρία, ας θυμίσουμε στον κ. Θεοχαρόπουλο ότι μεταξύ των Ελλήνων ρεβιζιονιστών που ανέτρεψαν το Νίκο Ζαχαριάδη, κορυφαία θέση κατέχει ο Μήτσος Παρτσαλίδης. Ο Παρτσαλίδης της Βάρκιζας, αλλά και μετέπειτα ηγέτης του ελληνικού "ευρωκομμουνισμού", του πιο απροκάλυπτου ιστορικού ξεπεσμού που υπέστη το κομμουνιστικό μας κίνημα...

    Για κάθε πραγματικό κομμουνιστή, η μνήμη του Νίκου Ζαχαριάδη είναι το ίδιο σεβαστή, όπως και του Άρη Βελουχιώτη και όλων των αγωνιστών του λαϊκού μας κινήματος. Για κάθε απροκατάληπτο και ψύχραιμο μελετητή της ιστορίας του λαϊκού μας κινήματος, είναι άλλο πράγμα η εκτίμηση και η κριτική των λαθών, μικρών ή μεγάλων, της κάθε ιστορικής προσωπικότητας, άλλο πράγμα η γενική εκτίμηση μιας συνολικής αγωνιστικής πορείας και εντελώς αντίθετο και απαράδεκτο πράγμα η εμπάθεια, η διαστρέβλωση, η συκοφαντία, η αστήρικτη χαφιεδολογία και η κάθε είδους δαιμονολογία. Ούτε κι ο Σιάντος, ούτε κι ο Παρτσαλίδης ήταν χαφιέδες, όταν το 1944-1945 υπέγραφαν στο Λίβανο και στη Βάρκιζα, κύριε Θεοχαρόπουλε· φορείς μιας λαθεμένης πολιτικής αντίληψης ήταν, η οποία είχε επικρατήσει στην πλειοψηφία του στελεχικού δυναμικού του ΚΚΕ. Όσο για το Νίκο Ζαχαριάδη, σήμερα μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε ότι στις περίπλοκες συνθήκες, μέσα στις οποίες έδρασε, πραγματικά ήταν ο πιο σπουδαίος πολιτικός ηγέτης του ΚΚΕ, πραγματικά μεγάλος καθοδηγητής, ένας αληθινός επαναστάτης-ιδεολόγος,  με όλα τα λάθη και τις αντιφάσεις του. Γιατί σε καμιά περίπτωση δεν είμαστε ούτε στενόμυαλοι, ούτε εμπαθείς και μνησίκακοι σαν τον κ. Θεοχαρόπουλο. Εκτός πια κι αν αυτός ο κ. Θεοχαρόπουλος  συλλογίζεται το ...Θεό και τις τιμωρίες του, γιατί κατά βάθος βρίσκει ένοχο τον ίδιο τον εαυτό του και πολλές τις ...αμαρτίες του για τις φοβερές ψευδολογίες που είχε το θράσος να μας ξεφουρνίσει δια του Τύπου!!! ... Ίσως και να 'ναι έτσι τα πράγματα· αυτό, όμως, εμείς ούτε το ξέρουμε, ούτε και μας ενδιαφέρει.

    Με την πολιτική γραμμή του ΚΚΕ ή του οποιουδήποτε άλλου πολιτικού κόμματος μπορεί κανείς να διαφωνεί εν μέρει ή συνολικά. Δεν έχει, όμως, το δικαίωμα να πλαστογραφεί την ιστορία του κόμματος και των στελεχών του. Ας έχει τις απόψεις του ήρεμα, τεκμηριωμένα και χωρίς εμπάθεια.

    Όταν χάθηκε ο Άρης, γράφτηκε ένα λαϊκό τραγούδι για να τον αποχαιρετίσει, κάνοντας το κρατικό και παρακρατικό φασιστικό σκυλολόι των κανίβαλων να λυσσάξει από το κακό του... Στο τραγούδι αυτό, γραμμένο πάνω στα αθάνατα στιχουργικά μοτίβα της δημοτικής μας παράδοσης αναφέρεται:

" ...Δε θέλει θρήνους-κλάματα, δε θέλει μοιρολόγια.

Θέλει αγώνες και χαρές αρματωσιές και βόλια!".

    Πράγμα που σήμαινε: συνέχιση του επαναστατικού του αγώνα!

    Ο σεβασμός προς την ιστορική αλήθεια, η έμπρακτη αγωνιστική στάση ζωής του καθενός, η συνέχιση του αγώνα για πραγματική εθνική ανεξαρτησία κι αξιοπρέπεια, για το ψωμί, την ειρήνη, την αληθινή δημοκρατία, την κοινωνική πρόοδο και το Σοσιαλισμό είναι ο καλύτερος φόρος τιμής που μπορούμε να αποτίσουμε στη μνήμη του Άρη Βελουχιώτη και όλων των ηρώων-μαρτύρων του Ελληνικού Λαού.

(Γράφτηκε τις τελευταίες μέρες του Γενάρη του 1998 -πρωτοδημοσιεύτηκε στη sispirosi.gr.)



Αποτέλεσμα εικόνων για  μεσούντα μνημείο ΑΡΗ




2

Για την ιστορία και τις αιτίες του εμφύλιου πολέμου, 1946-1949.

Σκέψεις πάνω σ' ένα άρθρο του Γιάννη Μουγογιάννη.


Αποτέλεσμα εικόνας για δημοκρατικός στρατός ελλάδας       

     Την Κυριακή 7 του Νοέμβρη 2010 στην εφημερίδα «Θεσσαλία» του Βόλου δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του Γιάννη Μουγογιάννη, τακτικού συνεργάτη αυτής της εφημερίδας, το οποίο διατύπωνε ορισμένες σκέψεις σχετικά με τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949.

    Αφορμή για τον αρθρογράφο είχε σταθεί η βιβλιοπαρουσίαση την οποία έγραφε για ένα προσφάτως εκδοθέν βιβλίο σχετικό με τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στη Βουλγαρία.

     Ως απάντηση στις λαθεμένες, κατά την άποψή μου κρίσεις του Μουγογιάννη, έγραψα την ίδια εκείνη μέρα ένα δικό μου άρθρο, το οποίο απέστειλα με τη μορφή χειρογράφου στην εφημερίδα, ταχυδρομικώς, πρωί-πρωί τη Δευτέρα 8 του Νοέμβρη. Δεν μπόρεσα να γράψω αυτό το κείμενο ηλεκτρονικώς, γιατί δεν είχα και πολύ χρόνο στη διάθεσή μου, καθώς η 7η του Νοέμβρη 2010 ήταν μέρα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, και αλλού ήταν στραμμένο το ενδιαφέρον μου. Έλπιζα ότι η «Θεσσαλία» θα είχε την ευαισθησία να το δημοσιεύσει, σύμφωνα με τους κανόνες της στοιχειώδους δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Δυστυχώς, όμως, σ’ αυτή την εποχή της πιο μαύρης, φασιστικής –κυριολεκτικά!- οπισθοδρόμησης που βιώνει η χώρα μας, η αντιδραστική αστική ψευτοφυλλάδα του Βόλου πέταξε στα σκουπίδια το άρθρο μου, χωρίς να κρατήσει το παραμικρό δημοκρατικό πρόσχημα.

    Μη έχοντας κρατήσει αντίγραφο του άρθρου, αυτό θα είχε χαθεί οριστικά. Ευτυχώς, όμως, σώθηκε σε ένα πρόχειρο χαρτί το αρχικό σύντομο προσχέδιο αυτού του κειμένου! Έτσι βρίσκω την ευκαιρία να το παραθέσω σ’ αυτό το σημείο, καθώς αποδίδει πλήρως την ουσία του άρθρου μου:

Σκέψεις πάνω σ’ ένα άρθρο του Γιάννη Μουγογιάννη, στη «Θεσσαλία» της 7ης του Νοέμβρη 2011.

    Θα συνιστούσα στον συνεργάτη της εφημερίδας σας, τον αξιότιμο κύριο Μουγογιάννη, όταν γράφει για τέτοιας εξαιρετικής βαρύτητας ιστορικά γεγονότα, όπως ο εμφύλιος πόλεμος, να είναι περισσότερο συγκρατημένος και να σκέπτεται πολύ περισσότερο, προτού αρχίσει να αποδίδει αστήρικτους χαρακτηρισμούς.

     Με αφορμή το σχόλιό του για την έκδοση ενός νέου βιβλίου, σχετικού με τους Έλληνες πολιτικούς πρόσφυγες στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας, δηλαδή τους αναγκαστικά εκπατρισμένους για δεκαετίες αγωνιστές του ηρωικού Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας(ΔΣΕ), ο κ. Μουγογιάννης δεν δίστασε να αναμασήσει την παντελώς αστήριχτη θεωρία, που ισχυρίζεται ότι δήθεν και οι δύο συγκρουόμενες στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο ιδεολογίες ήταν «ξενόφερτες», και ότι τάχα και οι δυο συγκρουόμενοι πόλοι (δηλαδή, τόσο το αστικό μοναρχοφασιστικό κράτος, όσο και το λαϊκό μας κίνημα, με επικεφαλής του το ΚΚΕ) ήταν «ξενοκίνητοι». Μάλιστα, ο κ. Μουγογιάννης παρουσιάζει τους μαχητές του ΔΣΕ ως τα «θύματα» μιας «ύποπτης ηγεσίας», όπως, προφανώς, χαρακτηρίζει την τότε ηγεσία  του επαναστατικού ΚΚΕ.

     Με κάτι τέτοιες κρίσεις ο κ. Μουγογιάννης δείχνει, εκτός από προκατάληψη, και την πλήρη άγνοια που τον διακρίνει σχετικά με αυτό που ονομάζεται «διαλεκτική της Ιστορίας», σχετικά με τις κινητήριες δυνάμεις της ιστορικής πορείας των ανθρώπινων κοινωνιών.

     Ας τον πληροφορήσουμε, λοιπόν, ότι οι αιτίες κάθε εμφύλιας σύγκρουσης βρίσκονται στις βαθύτατες εσωτερικές κοινωνικές αντιθέσεις που διαπερνούν μια κοινωνία. Η βασική αιτία και του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, όπως κι όλων των εμφυλίων πολέμων της εποχής μας, δεν είναι άλλη από τη αδιάκοπη ταξική πάλη που διεξάγεται στο εσωτερικό της κοινωνίας, ανάμεσα στους εκμεταλλευτές της εργατικής δύναμης και στα θύματα αυτής της εκμετάλλευσης. Η πάλη αυτή παίρνει διαρκώς νέες μορφές και κορυφώνεται στη διάρκεια των επαναστατικών εποχών με την ανοιχτή και ανελέητη ένοπλη σύγκρουση των κοινωνικών αντιπάλων! Στον εμφύλιο πόλεμο συγκρούονται ένοπλα οι προοδευτικές κοινωνικές δυνάμεις, αυτές που επιδιώκουν να σπρώξουν μπροστά τον τροχό της κοινωνικής εξέλιξης, με τις αντιδραστικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, οι οποίες αποτελούν, ουσιαστικά, μια μειοψηφία στην κοινωνία, μια μειοψηφία, όμως, που είναι πάνοπλη και ισχυρή και που επιδιώκει με κάθε τρόπο να συντηρήσει τα κοινωνικά της προνόμια, τη σχέση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, που έχει καταστήσει ως τώρα άρχουσα αυτή την τάξη των εκμεταλλευτών. (Στοιχειώδης κοινωνική «αλφαβήτα», εμβριθέστατε κύριε σχολιογράφε της «Θεσσαλίας»!!!)

      Οι  «ξένοι» βεβαίως και μπορεί να παίξουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη που μπορεί να πάρει ένας εμφύλιος πόλεμος, ανάλογα με το μέγεθος της υποστήριξης που θα παράσχουν στη μια και στην άλλη πλευρά, ανάλογα με το κοινωνικό σύστημα που κυριαρχεί σε κάθε ξένη δύναμη και με τους σκοπούς που αυτό το σύστημα επιδιώκει διεθνώς, ωστόσο αυτή η παράμετρος είναι πάντα η δευτερεύουσα πλευρά μιας εμφύλιας σύγκρουσης, αφού η ρίζα της σύγκρουσης είναι το μέγεθος της εσωτερικής κοινωνικής και πολιτικής αντίθεσης. Στην περίπτωση του ελληνικού εμφύλιου πολέμου του 1946-1949 γνωρίζουμε πολύ καλά, όλοι μας, ότι οι καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Δύσης, με επικεφαλής τις ΗΠΑ και την Αγγλία, τάχτηκαν αποφασιστικά στο πλευρό της αντιδραστικής ελληνικής πλουτοκρατίας και ενίσχυσαν με εκατομμύρια δολάρια, όπλα και στρατιωτικές δυνάμεις το παλάτι και το μοναρχοφασιστικό αστικό κράτος. Αντίστοιχα, η Σοβιετική Ένωση και οι νέες σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στήριξαν υλικά και ηθικά τον αγώνα του ΚΚΕ και του ΔΣΕ, ωστόσο λόγω του τότε συσχετισμού των δυνάμεων και των τεράστιων δυσκολιών που αντιμετώπιζαν οι ίδιες, καθώς έβγαιναν μέσα από τα ερείπια και τις στάχτες του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, η στήριξη αυτή ήταν πολύ περιορισμένη και σε πολλές περιπτώσεις συμβολική ή καθαρά ανθρωπιστική και πολιτική. Αυτό και μόνο μπορούσαν να κάνουν στις συνθήκες του 1946-1949, όταν ο ιμπεριαλισμός έμοιαζε αδίστακτος και απειλητικός, κρατώντας στο χέρι το μονοπώλιο του πυρηνικού οπλοστασίου…

     Ο κ. Μουγογιάννης, αν διαβάσει καλά τα ιστορικά δεδομένα της εποχής, θα μπορέσει να καταλάβει ότι η αιτία του ελληνικού εμφύλιου πολέμου είναι η ανειρήνευτή σύγκρουση κεφαλαίου-εργασίας, που σαν την κόκκινη κλωστή διαπερνά την ελληνική ιστορία όλο το πρώτο μισό του 20ου αιώνα και κορυφώνεται με τα γεγονότα του μεσοπολέμου και την κατοπινή φασιστική κατοχή της χώρας μας. Η μόνη περίπτωση για να μην ξεσπάσει ο Εμφύλιος με τη μορφή του τρίχρονου πολέμου του 1946-1949, την οποία γνωρίζουμε, θα ήταν αν και μόνον αν οι δυνάμεις του λαϊκού μας κινήματος, που έβγαιναν κοινωνικά και πολιτικά πανίσχυρες μέσα από το καμίνι του αγώνα της ΕΑΜικής Αντίστασης (1941-1944) ακολουθούσαν διαφορετική τακτική και αρνούνταν κατηγορηματικά να μπουν στο άχρηστο και επιζήμιο παιχνίδι του συμβιβασμού με την καταρρέουσα ελληνική αστική τάξη  και αν δεν έπεφταν στην παγίδα της «ομαλής ειρηνικής εξέλιξης της χώρας μετά τον πόλεμο», που νόμιζαν ότι θα τη σεβαστούν οι αστικές δυνάμεις της Ελλάδας και οι ιμπεριαλιστές «προσωρινοί σύμμαχοι» στον αγώνα εναντίον του φασισμού…

     Αυτό πολιτικά θα σήμαινε άρνηση του ΕΑΜ να υπογράψει το Σύμφωνο του Λιβάνου και τη συμφωνία της Καζέρτας, αποφασιστική στήριξη της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) ως της μόνης νόμιμης κυβέρνησης του ελληνικού λαού μετά την Απελευθέρωση και κατάληψη άμεσα της εξουσίας από τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ σε όλες τις πόλεις και στην πρωτεύουσα μετά το διώξιμο των Γερμανών (ακριβώς δηλαδή όπως έκαναν οι παρτιζάνοι της Αλβανίας και της Γιουγκοσλαβίας, που δεν μπήκαν σε κανένα παιχνίδι απαράδεκτου πολιτικού συμβιβασμού με τις εκεί αστικές δυνάμεις.).

     Είναι σαφές ότι τότε και μόνο τότε η ελληνική αστική τάξη δεν θα ήταν σε θέση να παλινορθώσει την εξουσία της, «ομαλά», κουβαλώντας στην Αθήνα τον γερο-Παπανδρέου και τους υπόλοιπους  ηγέτες της, δεξιούς βασιλομεταξικούς και κεντρώους ψευτοδημοκράτες, με αποκορύφωμα τον ίδιο τον Γλίξμπουργκ.

    Γιατί, πολύ απλά, στην περίπτωση αυτή δεν θα είχε τη βάση και το έρεισμα για την απόβαση των βρετανικών στρατευμάτων του Σκόμπι στην Ελλάδα…. Οι Βρετανοί ιμπεριαλιστές δεν θα είχαν κανένα νόμιμο πρόσχημα για να πατήσουν τη χώρα μας και να ματοκυλίσουν το λαϊκό μας κίνημα. Στην περίπτωσή μας όμως τους έφερε εδώ -με υπογραφή και με σφραγίδα! η ίδια η «κυβέρνηση εθνικής ενότητας», όπου το ΕΑΜ και το ΚΚΕ συμμετείχαν με 6 υπουργούς!... Η αστική τάξη βρήκε έτσι την ανέλπιστη σωτηρία των συμφερόντων της στους αιώνιους πάτρωνές της! Η ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ  εμφορούνταν από τη λαθεμένη πολιτική αντίληψη ότι οι αστοί και  ο βρετανικός ιμπεριαλισμός δεν θα τολμούσαν να χτυπήσουν τον ελληνικό λαό. Πίστευαν με απαράδεκτη για επαναστάτες πολιτική αφέλεια, ότι η «ευέλικτη και συμβιβαστική» πολιτική γραμμή τους θα πετύχαινε «ομαλές και δημοκρατικές εξελίξεις», ότι ο λαός μας ελεύθερα και με τίμιες εκλογές θα αφηνόταν να εκφράσει την πολιτική του επιλογή για μια ριζική αναγέννηση της πατρίδας μας…

     Από τη στιγμή που το λαϊκό μας κίνημα έπεσε σ’ αυτή την παγίδα, η σύγκρουση το Δεκέμβρη του 1944 με τους μισθοφόρους του Τσόρτσιλ ήταν πια αναπόφευκτη, γιατί οι  ιμπεριαλιστές δεν επιδίωκαν κανένα συμβιβασμό, αλλά πλήρη υποταγή! Από τη στιγμή που η μάχη του Δεκέμβρη δόθηκε με τους χειρότερους πολιτικούς και στρατιωτικούς όρους, χωρίς τις κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ στην Αθήνα, και από τη στιγμή που η ηγεσία του ΕΑΜ, με έναν νέο εντελώς απαράδεκτο και ετεροβαρή συμβιβασμό παραδίδει τα όπλα στη Βάρκιζα (Φλεβάρης του 1945) και παραδίδει τους αγωνιστές ως πρόβατα επί σφαγή στις διαθέσεις της αντίδρασης, εξακολουθώντας να βαυκαλίζεται με την προοπτική της «ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης», τότε, αγαπητέ κύριε Μουγογιάννη ήταν πια θέμα χρόνου οι δυνάμεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης να μεταχειριστούν κάθε μέσο για να επιβάλουν με σιδηρά πυγμή την κοινωνική τους δικτατορία. Μετά τη Βάρκιζα, φούντωσε η λευκή τρομοκρατία, κρατική και παρακρατική, ενάντια στο λαϊκό κίνημα. Επομένως, δεν υπήρχε πια καμιά περίπτωση να μη φτάσουμε στην ανοιχτή ένοπλη σύγκρουση του 1946-1949, εκτός κι αν το λαϊκό κίνημα αποφάσιζε μόνο του να σκάψει και το λάκκο του! Η ένοπλη πάλη ήταν η μόνη ελπίδα του.

     Εκ των υστέρων κρίνοντας, μπορούμε σήμερα να πούμε ότι η σύγκρουση αυτή άργησε τουλάχιστον δυο χρόνια να εκδηλωθεί και αυτό είχε ως συνέπεια να δοθεί με χειρότερους όρους για το λαϊκό μας κίνημα, σε σύγκριση με το 1944-1945… Δόγμα Τρούμαν, σχέδιο Μάρσαλ, άδειασμα της υπαίθρου, εξορίες χιλιάδων αγωνιστών της Αντίστασης, εκτελέσεις… Η Ιστορία δεν συγχωρεί την απώλεια των ευκαιριών! Δίδαγμα παντοτινό και πάντοτε επίκαιρο. Τα υπόλοιπα είναι ανούσιες φλυαρίες επιπέδου ενός συνοικιακού καφενείου…


                                              Νίκος Κ. Παπακωνσταντίνου
            (Το κείμενο περιέχεται στη δεύτερη έκδοση του βιβλίου μου΄"Πολιτικά κείμενα 1989-2010")


 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση