αρχική σελίδα πολιτική Πάντα ζωντανά, πάντα επίκαιρα τα ιδανικά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

εγγραφή χρήστη



Δημοφιλή

Πάντα ζωντανά, πάντα επίκαιρα τα ιδανικά της εξέγερσης του Πολυτεχνείου PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την πολιτική
Συντάχθηκε απο τον/την Από τη Συντακτική μας Επιτροπή   
Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017 18:51

Αποτέλεσμα εικόνας για πολυτεχνείο

Για τη Λευτεριά, την Εθνική Ανεξαρτησία, το Ψωμί, την Παιδεία, τον Πολιτισμό, την Κοινωνική Πρόοδο.

    Τιμούμε σήμερα την 44η επέτειο της εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973, μιας εξέγερσης που αποτελεί ορόσημο στην ιστορία των απελευθερωτικών-αντιιμπεριαλιστικών και δημοκρατικών αγώνων του Λαού μας, για τη Λευτεριά, την Εθνική Ανεξαρτησία, τη Λαοκρατία και την Κοινωνική  Πρόοδο. Η εξέγερση του Νοέμβρη, με επίκεντρο το Πολυτεχνείο της Αθήνας, φώτισε με τη λάμψη της το πυκνό σκοτάδι που είχε απλώσει πάνω από τη χώρα μας η στρατιωτικο-φασιστική και αμερικανοστήριχτη χούντα της 21ης Απριλίου του 1967.

 

Σχετική εικόνα

   Έδωσε καίριο χτύπημα στο καθεστώς της τυραννίας, που μάλιστα προσπαθούσε να μεταμφιεστεί με κοστούμι και μάσκα «κοινοβουλευτικής δημοκρατίας» –εντός των ορίων του στρατιωτικού ... «γύψου». Παρά την αιματηρή κατστολή της από τα τανκς των στρατοκρατών, στάθηκε η αρχή του τέλους της εφτάχρονης εκείνης -ανοιχτής κι απροκάλυπτης μορφής- καταπίεσης του Ελληνικού Λαού.

    Στον αγώνα του Νοέμβρη συγκρούστηκε ανοιχτά και δυναμικά με τη χούντα, με τους ντόπιους κεφαλαιοκράτες υποστηριχτές της και με τους Αμερικανο-ΝΑΤΟϊκούς ιμπεριαλιστές πάτρωνές της, το πιο αποφασιστικό και πρωτοπόρο κομμάτι του Ελληνικού Λαού και κυρίως της Νεολαίας του: φοιτητές σπουδαστές και μαθητές των Γυμνασίων, νέοι εργάτες κι άλλοι εργαζόμενοι νέοι του καθημερινού αγώνα για το ψωμί και τη μόρφωση. Και μαζί τους και πολλοί ακόμα άνθρωποι μεγαλύτερων ηλικιακών ομάδων, όλοι όσοι πρόταξαν τα στήθη τους στη σιδερόφραχτη αστυνομική και στρατοκρατική μηχανή των καταπιεστών της πατρίδας μας. Η αδάμαστη αυτή νεολαία μας και μαζί της όλοι οι αγωνιστές, με το τίμιο αίμα τους εξύψωσαν το Πολυτεχνείο και το λάβαρό του σε παντοτινό σύμβολο της πάλης και της αυτοθυσίας για τη Λευτεριά, για το Ψωμί, την Παιδεία, τον Πολιτισμό, την πραγματική Δημοκρατία, την Ειρήνη και την Αξιοπρέπεια, όχι μόνον του Λαού μας, αλλά και όλων ανεξαιρέτως των Λαών του κόσμου.Γι’ αυτό όλοι όσοι αγωνίζονται διεθνώς για τα ίδια μεγάλα ιδανικά, έχουν γράψει με χρυσά γράμματα στη σημαία της πάλης τους τον ελληνικό Νοέμβρη του 1973 και το Πολυτεχνείο της Αθήνας.

   Το πνεύμα της αντιφασιστικής-αντιιμπεριαλιστικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου, οι ιδέες των πρωτοπόρων αγωνιστών και μαρτύρων της αντιδιχτατορικής πάλης φωτίζουν από τότε και μέχρι σήμερα κάθε συλλογική προσπάθεια του λαού και της νεολαίας μας, για περισσότερη, πιο ουσιαστική και πιο πλατιά, Δημοκρατία, για την κατάχτηση, κατοχύρωση και περαιτέρω διεύρυνση όλων των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, για την επίτευξη μιας αληθινά Λαϊκής, Ανθρωπιστικής και Ολόπλευρης Παιδείας, για την εμπέδωση και άνοδο του πιο γνήσιου νεοελληνικού Λαϊκού Πολιτισμού, για μιαν Ελλάδα αληθινά ανεξάρτητη και ευτυχισμένη, για έναν κόσμο ισότητας, ειρήνης κι αδερφοσυνης μεταξύ των Λαών, σαρώνοντας τους ιμπεριαλιστές εμπρηστές του πολέμου και της κοινωνικής δυστυχίας.

   Το πνεύμα της ασίγαστης πάλης και της θυσίας για τα κορυφαία αυτά ιδεώδη είναι βαθιά ριζωμένο στη νεοελληνική μας ιστορία, από τα χρόνια της Κλεφτουριάς και του θρυλικού επναστατικού έπους του 1821. Αυτό το πνεύμα έλαμψε σε όλους τους μετεπαναστατικούς κοινωνικούς και δημοκρατικούς αγώνες, ενώ μεγαλούργησε στον 20ο αιώνα, στην τιτάνια αντιφασιστική πάλη του Λαού μας στα χρόνια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, της τιμημένης και τρισένδοξης ΕΑΜικής εθνικής μας Αντίστασης. Από τα μεγάλα εθνικοαπελευθερωτικά και λαοκρατικά ιδεώδη της Αντίστασης (που παρέμειναν –κατ’ ουσίαν- ανεκπλήρωτα μέσα στις τραγικές συνθήκες της αγγλοαμερικάνικης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, του Εμφύλιου πολέμου και της μετεμφυλιακής καταπίεσης), από τα ίδια ακριβώς ιδεώδη που φλόγιζαν τις αδάμαστες καρδιές των αγωνιστών του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ, της ΕΠΟΝ, του ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ, των μαρτύρων της Ακροναυπλίας, του Χαϊδαρίου, της Καισαριανής, της Κοκκινιάς, της Μακρονήσου, του Άη Στράτη και της Γιούρας, εμπνέονταν και οι αγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
    Και βάδισαν ακριβώς στον ίδιο δρόμο που ακολούθησαν οι προγενέστεροι  αγωνιστές των δεκαετιών του 1940, του 1950 και του 1960, των δεκαετιών που έδωσαν τόσα και τόσα σπουδαία ονόματα μαρτύρων για ένα καλύτερο αύριο του τόπου μας. Η γενιά του Νοέμβρη του ’73 βάδισαν στα χνάρια τέτοιων συμβόλων, όπως ο Νίκος Μπελογιάννης, που δολοφονήθηκε το 1952, όπως ο Βαγγέλης Γεροντής, που δολοφονήθηκε το 1956, όπως ο Στέφανος Βελδιμίρης, που δολοφονήθηκε το 1961, όπως ο Γρηγόρης Λαμπράκης, που δολοφονήθηκε το 1963, όπως ο Σωτήρης Πέτρουλας, που δολοφονήθηκε το 1965, όπως τόσοι και τόσοι άλλοι μαχητές πριν από αυτούς, που έπεσαν δολοφονημένοι από τα ίδια κατάμαυρα χέρια... Από τα χέρια εκείνα τα οποία ματοκύλισαν και το Πολυτεχνείο· από τα ίδια εκείνα βρωμερά κι αδίσταχτα χέρια που αλυσόδεσαν ολάκερη την Ελλάδα τον Απρίλη του’67: από την Αμερικανοκρατία και τη ντόπια κεφαλαιοκρατική μαύρη αντίδραση, από  τα εντεταλμένα όργανα του ντόπιου φασισμού και των ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων...

Σχετική εικόνα


    Η εφτάχρονη τυραννία της χούντας των συνταγματαρχών, με επικεφαλής μάλιστα τέτοιους παλιάτσους της αντίδρασης σαν τον Παπαδόπουλο και τον Παττακό, δεν ήταν ούτε κεραυνός εν αιθρία, ούτε μια τυχαία συνωμοσία «αφρόνων επιόρκων αξιωματικών», που «αιφνιδίασαν» τους ελεύθερους πολίτες και την κοινοβουλευτική πολιτική ηγεσία της άψογης «δημοκρατίας μας». Τέτοια αντιδραστικά παραμύθια μόνο εκείνοι που προσπάθησαν να ξεπλύνουν το δικό τους προγενέστερο ρόλο, θέλησαν να λανσάρουν μετά την «ελεγχόμενη» μεταπολίτευση του 1974, αλλά χωρίς την επιτυχία που προσδοκούσαν, μιας και όλοι μας ξέραμε τότε την αλήθεια. Η χούντα ήταν γέννημα-θρέμμα ολόκληρης της ανώμαλης, ακραία αντιδημοκρατικής πολιτικής που επιβλήθηκε στην Ελλάδα από το 1945. Το πραξικόπημα της χούντας είχε εκκολαφθεί συστηματικά, πολλά χρόνια πριν το 1967, σε πολύ «υψηλά ισταμένους» παράγοντες και κλιμάκια της αστικής εξουσίας. Σε κέντρα και παράκεντρα τα οποία έδρευαν και ενέδρευαν στο Παλάτι, στην κυβέρνηση, στο Στρατό και στην Αστυνομία και φυσικά όχι μόνο μέσα στην Ελλάδα. Τα νήματα κινούνταν από πολύ-πολύ μακρύτερα: από τη βορειοανατολική ακτή του Ατλαντικού Ωκεανού, μέσα από τα άδυτα του Λευκού Οίκου και του Πενταγώνου, της CIA και της Wall Street…

    Όλη η ιστορική περίοδος από το 1945 ως το 1967, κάτω από τη μάσκα της (κουτσουρεμένης και υπό πολλούς περιορισμούς) αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έκρυβε (τρόπος του λέγειν· ολοφάνερο ήταν!) ένα αντιδραστικότατο και αντιλαϊκότατο καταπιεστικό καθεστώς. Ένα καθεστώς το οποίο χαρακτηριζόταν από τις διαρκείς διώξεις και διακρίσεις, την αστυνομοκρατία, το χαφιεδισμό και το φακέλωμα των πολιτικών φρονημάτων, από τις εκλογές της βίας και της νοθείας, σαν αυτές που σκάρωσε η δεξιά καραμανλική ΕΡΕ, με την αμέριστη «βοήθεια» του παπαδοπουλικού και λοιπού χουντικού παρακράτους το 1961. Τα Ανάκτορα, το μόνιμο «γουδοχέρι» των ιμπεριαλιστών πατρώνων της πατρίδας μας, ήδη από το 19ο αιώνα, στην εικοσαετία που προηγήθηκε της χούντας επεδίωκαν διαρκώς τον απόλυτο έλεγχο της πολιτικής ζωής. Για το σκοπό αυτό δεν δίσταζαν να παραβιάσουν ακόμα και τους στοιχειωδέστερους αστικοδημοκρατικούς πολιτικούς κανόνες. Ηγούνταν ενός συστήματος που με τη φωτιά και το βούρδουλα προσπαθούσε να κρατήσει στο περιθώριο το αριστερό, εργατικό και λαϊκό μας κίνημα.
    Το ΚΚΕ βρισκόταν στην παρανομία ήδη από το 1947, ενώ και για τη νόμιμη ΕΔΑ η κατάσταση ήταν φανερά ανισότιμη σε σχέση με τα αστικά κόμματα της Δεξιάς και του «Κέντρου». Την ίδια στιγμή, πλάι στο επίσημο κράτος του χωροφύλακα και του χαφιέ, αλώνιζε ασύδοτο ένα πολύμορφο και πολυπλόκαμο νεοφασιστικό παρακράτος, μέσα στο οποίο βλάσταιναν όλα τα άνθη του κακού: από τους πιο σιχαμένους δοσίλογους της Κατοχής, που φόρεσαν την αγγλοαμερικάνικη σκούφια μετά το 1944, έως και αποβράσματα του περιθωρίου και του κοινού ποινικού δικαίου. Αυτό ακριβώς το παρακράτος, που δρούσε υπό τις ευλογίες των Ανακτόρων και των ιθυνόντων πολιτικών κύκλων της εποχής, είχε απλώσει τα δίχτυα του βαθιά μέσα στις εμφυλιακές και μετεμφυλιακές ένοπλες δυνάμεις του ελληνικού αστικού κράτους. Άλλωστε, ο έλεγχος του στρατού και των κατασταλτικών μηχανισμών αποτελεί καίρια προϋπόθεση εξουσίας. Και εξέχουσα θέση μέσα σ’ αυτό το παρακράτος, με τη μορφή πότε του ΙΔΕΑ και πότε της «Ένωσης των Νέων Αξιωματικών», μέσα στη δομή και  στους μηχανισμους του στρατεύματος είχαν ο Παπαδόπουλος, ο Παττακός, ο Μακαρέζος, ο Λαδάς, ο Ιωαννίδης και όλα τα κατοπινά πρωτοπαλίκαρα της 21ης Απριλίου.
    Οι φιλοδοξίες και το απύθμενο θράσος όλων αυτών των «κύκλων της ανωμαλίας» (όπως τους βάπτιζε σε μια «φιλολογική» της έξαρση η αστικοδημοκρατική και η ρεφορμιστική δημοσιολογία της εποχής), του βαθέος αστικού κρατικού μηχανισμού -για να καταλαβαίνουμε περί τίνος επρόκειτο- αυξήθηκαν κατακόρυφα ακριβώς μετά το 1961. Δηλαδή, μετά από την «επιτυχή συμβολή» τους στην εκτέλεση του σχεδίου «Περικλής», την τρομοκράτηση του λαού μας και  τη νόθευση των εκλογών, όπου τους ανατέθηκε ενεργότατος ρόλος από τον Καραμανλή και την ΕΡΕ, με άνωθεν εντολή φυσικά των Ανακτόρων και των Γιάγκηδων, που με ... «ανησυχία» έβλεπαν την πολιτική άνοδο του αριστερού κινήματος μετά το 1958, έστω κι αν η ηγεσία της ΕΔΑ βάδιζε όλο και πιο φανερά στο δρόμο του ρεφορμισμού και της διαχείρισης του συστήματος.

    Το «παρακράτος», λοιπόν προέβη έκτοτε σε πλήθος ιταμών και προβοκατόρικων ενεργειών, ακόμα και ανοιχτών δολοφονικών πράξεων, «αυτονομούμενο» σε μια πορεία όλο και περισσότερο από τη μήτρα που το γέννησε: την επίσημη κυβέρνηση της αστικής αντίδρασης. Δολοφόνησε το Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη το 1963, εξαναγκάζοντας ακόμη και τον Καραμανλή να έρθει σε «ρήξη» με τα Ανάκτορα και να παραιτηθεί, αφού δεν «ήλεγχε» πλέον την κατάσταση στον «επιθυμητό» βαθμό. Προέβη το 1964 στη μαζική δολοφονία των αγωνιστών και των οικογενειών τους με τη –δήθεν ξεχασμένη- νάρκη στο Γοργοπόταμο, και το 1965, διά χειρός του Παπαδόπουλου, στο «σαμποτάζ των τανκς», στον Έβρο. Έπληξε έτσι σαφέστατα και την κυβέρνηση της «Ένωσης Κέντρου» του Γ. Παπανδρέου, η οποία με κηρύγματα περί «δημοκρατίας και ισοπολιτείας» αναδείχτηκε το 1964 ως αποτέλεσμα της συσσωρευμένης οργής του λαού μας και της γραμμής υποχώρησης της ρεφορμιστικής Αριστεράς.
    Και η κυβέρνηση του «λαοπρόβλητου» τότε Παπανδρέου, όπως και όλοι οι αστοί πολιτικοί, γνώριζε πολύ καλά τη δράση του ακροδεξιού νεοφασιστικού –κρατικού και παρακρατικού- μηχανισμού. Άλλωστε, αυτός ο μηχανισμός, με ιδεολογία σκέτη «πίσσα και κατράμι», δεν έκανε διάκριση στη στοχοποίηση και το χτύπημα και όλων των πραγματικών δημοκρατών, τότε οπαδών του «Κέντρου», τους οποίους βάπτιζε «συνοδοιπόρους» της ΕΔΑ και του ΚΚΕ. Ακόμα και εν γνώσει του ότι η ηγεσία του «Κέντρου» ήταν εξίσου αντικομμουνιστική, όσο και η αντίστοιχη της Δεξιάς, και δεν το έκρυβε. Όλοι τότε ήξεραν τη δράση του «παρακράτους», καθώς τα ονόματα των «μπουμπουκιών» του είχαν πολλές φορές συζητηθεί μέσα στο ίδιο το αστικό κοινοβούλιο. Κανείς τους όμως,ουδέποτε τόλμησε  να τους αγγίξει  και να τους σαρώσει, ούτε φυσικά η ηγεσία της «Ένωσης Κέντρου», όσο την άφησαν στη διαχείριση της αστικής εξουσίας, ως τις 15 Ιούλη του 1965, όταν οι αποφάσεις των Γιάγκηδων και των Ανακτόρων πήραν τη μορφή του πολιτικού πραξικοπήματος ενάντια στη νόμιμη αυτή αστική κυβέρνηση...


Σχετική εικόνα


    Δεν τόλμησαν να αγγίξουν την -ήδη δρώσα- χούντα, παρόλο που το αηδιαστικό μουσούδι της είχε ήδη πολλές φορές ξεμυτίσει από το άντρο της, ακριβώς επειδή πίσω της «κρύβονταν» δυνάμεις πολύ υπέρτερες απ’ όλες μαζί τις χουντικές μαριονέτες, υπέρτερες ακόμη κι από τα Ανάκτορα τα οποία απροκάλυπτα βυσοδομούσαν ενάντια σε κάθε δημοκρατικό «άνοιγμα»: Τεράστια κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα, ξένα και εγχώρια, τα οποία θεωρούσαν ότι η απολυταρχική εξουσία στην Ελλάδα ήταν η πλέον συμφέρουσα γι’ αυτά στις τότε ευρωπαϊκές και παγκόσμιες συνθήκες, ώστε να νέμονται και να καταβροχθίζουν σκανδαλωδώς τον εθνικό πλούτο της χώρας μας, τον ιδρώτα και το αίμα του λαού μας. Αυτά τα συμφέροντα χρηματοδοτούσαν τη μαύρη αντίδραση και τους χουντικούς.

   Και ήταν, ταυτόχρονα, και ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ο μεγάλος μεταπολεμικός δεσμοφύλακας των λαών για λογαριασμό της κεφαλαιοκρατίας, οι ιθύνοντες του οποίου επεδίωκαν το διαρκή και ασφυκτικό έλεγχο ολόκληρης της –τόσο κρίσιμης γεωστρατηγικά- περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, που είναι το κλειδί για τον έλεγχο των πετρελαίων και των εμπορικών διόδων της Μέσης Ανατολής, επομένως και της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας.

     Άμεσα ή έμμεσα ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εξουσίαζε τη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή Ελλάδα, μέσα από ένα εκτεταμένο δίκτυο στρατιωτικών βάσεων, πολιτικών και στρατιωτικών πρακτόρων που «συνεπικουρούσαν» την οικονομική επιβολή του βορειοαμερικάνικου κεφαλαίου πάνω στην κουτσή και μισερή οικονομία του τόπου μας. Στη δεκαετία, όμως, του 1960 τα συμφέροντα της αμερικάνικης ιμπεριαλιστικής υπερδύναμης κλονίζονταν διαρκώς σε ολόκληρο τον κόσμο από τους Απελευθερωτικούς Αντιιμπεριαλιστικούς και Επαναστατικούς Αγώνες των Λαών, προπάντων στην Ασία, τη Λατινική Αμερική και την Αφρική. Ο ιμπεριαλισμός ήταν διατεθειμένος να κάνει κάθε έγκλημα, κάθε βρωμιά και κάθε άπατη για να κρατήσει τον έλεγχο της Μεσογείου.
    Σήμερα είναι πλέον γνωστό ότι το χουντικό ελληνόφωνο παρακράτος του 1960-1967 εντασσόταν οργανικά και αναπόσπαστα στο διεθνή σχεδιασμό της λυκοσυμμαχίας του ΝΑΤΟ, για επεμβάσεις παντού στην Ευρώπη (ακόμα και στις «ώριμες δημοκρατίες της Δύσεως»!), όταν και όπου ο ιμπεριαλισμός θεωρούσε ότι θίγονται τα «ζωτικά συμφέροντα της Δύσεως». Το κωδικό όνομα του σχεδιασμού, όπως αποκαλύφθηκε στην Ιταλία, έφερε το όνομα “GLADIO” (=το Ξίφος), ενώ για την πολύπαθη πατρίδα μας έφερνε τον κακόηχο τίτλο «Κόκκινη Προβιά»... Όλα αυτά φυσικά ήταν γνωστά τότε και στον Καραμανλή και στον Κανελλόπουλο και στον Παπανδρέου και στους «αποστάτες του Κέντρου» και σε όλους τους αστούς πολιτικούς ιθύνοντες της Ελλάδας. Ο «χείμαρρος» της χούντας του 1967 «έρρεε», όμως, απερίσπαστος... Εξάλλου, όπως αποκαλύφθηκε (στο λαό, εννοείται) τον Αύγουστο του 1974, μέσα από τις στήλες των “New York Times” οι επικεφαλής της χούντας του 1967, και πρώτος και καλύτερος ο Παπαδόπουλος, και φυσικά και ο διαβόητος διάδοχός του, ο Ιωαννίδης, ήταν στρατολογημένοι έμμισθοι πράκτορες της CIA στην Ελλάδα ήδη από το 1952...

   Όταν το καλοκαίρι του 1965 οι επίσημοι και ανεπίσημοι κύκλοι της ελληνικής αντίδρασης (Ανάκτορα, Μητσοτάκης, Νόβας, Τσιριμώκος, Στεφανόπουλος κ.λπ.), κατ’εντολήν της CIA, ανέτρεψαν τη νόμιμη αστικοδημοκρατική κυβέρνηση «Κέντρου» εξαγοράζοντας με τον πλέον ποταπό τρόπο ένα τσούρμο αδίστακτων κυβερνητικών βουλευτών, ξέσπασε εντονότατη πολιτική κρίση, που έφερνε στο φως τη βαθύτατη διάσταση μεταξύ του ελληνικού λαού αφενός και των στηριγμάτων της αμερικανοκρατίας αφετέρου. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι του εργαζόμενου λαού βγήκαν στους δρόμους διαδηλώνοντας για την πραγματική Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία, για μια αληθινά καλύτερη ζωή. Αλλά και στα κρίσιμα δυο χρόνια που ακολούθησαν (1965-1967) το λαϊκό κίνημα διαρκώς φούντωνε και ζητούσε το δίκιο των εργαζομένων με μαζική συμμετοχή. Συνειδήσεις επί χρόνια κοιμώμενες ή αδρανείς αφυπνίζονταν. Ο αντικομμουνισμός γνώριζε πλέον συντριπτικά πλήγματα σε ιδεολογικό επίπεδο.

    Τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά αφεντικά και οι ντόπιες δυνάμεις που κινούσαν τα νήματα της διαρκούς συνωμοσίας εις βάρος της ζωής και της λευτεριάς του λαού μας, έκριναν τότε ότι δεν συνέφερε στον ελληνικό καπιταλισμό και στους ξένους πάτρωνές του να εξακολουθήσει να φουντώνει το λαϊκό κίνημα, ούτε καν να εκφραστούν οι νέοι συσχετισμοί της λαϊκής συνείδησης μέσα από κοινοβουλευτικές εκλογές, σαν αυτές που –μάλλον προσχηματικά- προκηρύχθηκαν για το Μάη του 1967, τη στιγμή που οι ερπύστριες των τανκς «λαδώνονταν» για ανάληψη «δράσης». Έτσι φτάσαμε στην 21η Απριλίου του 1967, στην επιβολή της βάρβαρης στρατοκρατικής τυραννίας, μέσα σ’ ένα «κλίμα» όπου σύμπασα η αντίδραση προσδοκούσε και ανέμενε τη χούντα, ενώ οι διάφορες φράξιες του φασισμού έπαιρναν θέσεις για το μεγάλο σάλτο στο «ψητό» της εξουσίας.
    Η «μικρή» χούντα των συνταγματαρχών (και των στρατηγών και ταξιάρχων που υπάκουαν στους ...συνταγματάρχες!) πρόλαβε στη στροφή τη «μεγάλη» χούντα των επιτελών του βασιλιά στο ΓΕΣ και στο ΓΕΕΘΑ, και ...έδωσε την εντολή εφαρμογής του ...εγκεκριμένου από τα ανάκτορα σχεδίου στρατιωτικής δικτατορίας, αλλά για ...πάρτη της και όχι για πάρτη των ...ανωτέρων της. Δυο χούντες, αρχικά στη συσκευασία του ενός, είχαν παρασκηνιακώς χωρίσει τα τσανάκια τους, δηλαδή τα ιδιαίτερα συμφέροντα των επιμέρους χρηματοδοτών και εντολέων τους και έκαναν αγώνα δρόμου, μέχρι που οι μικρότεροι και πιο «ευλύγιστοι» πράκτορες της CIA πρόφτασαν τους πιο ηλικιωμένους και αρτηριοσκληρωτικούς... Το αποτέλεσμα ένα και το αυτό για τον ελληνικό λαό και επικυρωμένο με το «βασιλικόν διάταγμα» αναστολής των στοιχειωδών ελευθεριών του.

    Το πλέον τραγικό σημείο στην υπόθεση αυτή στάθηκε το γεγονός ότι οι υπερατλαντικοί επίδοξοι κοσμοκράτορες είχαν χρεώσει στους εδώ πράκτορές τους το ... «καθήκον» να προωθήσουν με κάθε τρόπο τη διχοτόμηση της μαρτυρικής Κύπρου, ώστε η μεγαλόνησος να μετατραπεί σε προτεκτοράτο και αβύθιστο αεροπλανοφόρο του ιμπεριαλισμού, ενταγμένο στην ...αρμάδα του Έκτου Στόλου και στο δίκτυο των βάσεων των Ενωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Μια ενιαία και πραγματικά ανεξάρτητη Κύπρος, με μια δημοκρατική κυβέρνηση που δεν αποτελούσε μαριονέτα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, έστω κι αν ήταν μια αστικοδημοκρατική κυβέρνηση, με επικεφαλής μάλιστα έναν ιερωμένο, σαν τον Μακάριο, αποτελούσε εμπόδιο στα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Έτσι η χούντα της Αθήνας, που –τι ειρωνεία!- καπηλευόταν ολημερίς τις έννοιες του έθνους και του πατριωτισμού, ανέλαβε να προωθήσει το πλέον εγκληματικό και αντεθνικό εγχείρημα στη σύγχρονη ιστορία μας, ένα σχέδιο των ΗΠΑ με ολέθριες συνέπειες για τον Κυπριακό Ελληνισμό και τον Ελληνισμό στο σύνολό του. Και αυτό ακριβώς το σχέδιο εξυπηρέτησε με κάθε τρόπο και με κάθε μέσον η χούντα των «Ελλήνων» πραχτόρων της Ουάσιγκτον: Διχοτόμηση της Κύπρου, με πρόσχημα την ... «Ένωση με την Ελλάδα» και με μέσα της προδοσίας το Διχασμό του Κυπριακού Ελληνισμού, το βάθεμα της διάστασης των Ελληνοκυπρίων με τους Τουρκοκύπριους, τη διαρκή υπονόμευση, τη συκοφαντία και τις αλλεπάλληλες δολοφονικές απόπειρες εναντίον του Μακαρίου, με την εξαπόλυση του φασίστα πατριδοκάπηλου Γρίβα και της διαβόητης ΕΟΚΑ Β΄για να σπείρει τον εμφύλιο πόλεμο στην Κύπρο και, τελικά, με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 1974, που ήταν το σινιάλο στον «Αττίλα» να εξορμήσει από τις τουρκικές ακτές, να εισβάλει και να διχοτομήσει de facto το νησί, σκορπώντας το θάνατο και ξεριζώνοντας εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνοκυπρίους και χιλιάδες Τουρκοκυπρίους από τις εστίες τους...

   Στο εσωτερικό της Ελλάδας με την επιβολή της φασιστικής δικτατορίας, βαθύ σκοτάδι σκέπασε τη χώρα και το λαό μας, ο οποίος στερήθηκε ακόμα και τις πιο στοιχειώδεις συνταγματικές  εγγυήσεις και ελευθερίες του. Ακριβώς για να αλωνίσουν ασύδοτοι οι κεφαλαιοκράτες εκμεταλλευτές του, οι δυτικοί ιμπεριαλιστές και τα ντόπια συνεταιράκια και παραρτήματα των πολυεθνικών τους... Γέμισαν ξανά οι φυλακές και τα ξερονήσια από πολιτικούς κρατουμένους, τα στρατοδικεία ξανάπιασαν «δουλειά» επιβάλλοντας βαριές ποινές σε αγωνιστές της δημοκρατίας και της λευτεριάς, ενώ τα άντρα της Ασφάλειας και της ΕΣΑ (=της Στρατονομίας) γίνηκαν τόποι μαρτυρίου και φρικτών βασανιστηρίων για εκατοντάδες λεύτερα σκεπτόμενους πολίτες αυτού του τόπου.
    Στην οικονομική ζωή του τόπου, παρά τα παραμύθια των χουντικών για «ηθική και χρηστή διαχείριση του κρατικού κορβανά» σημειώθηκαν οι μεγαλύτερες -μέχρι τότε- απάτες και λεηλασίες, τα βρωμερότερα οικονομικά σκάνδαλα της μεταπολεμικής εποχής, καλυμμένα από το χακί τομάρι και τα επιβλητικά πηλίκια των λαμογίων,  με εθνόσημο είτε το στέμμα, είτε το «πουλί» μετά το 1973, όταν η χούντα έκρινε πως δεν το είχε πια ανάγκη το στέμμα αυτό, που εκτιμώνταν πια στα αφεντικά της τόσο, όσο και ένα ...πολυμεταχειρισμένο ουροδοχείο νυκτός παρελθούσης δεκαετίας...

   Η Παιδεία και ο Πολιτισμός δεινοπάθησαν αφάνταστα, όπως άλλωστε και κάθε σπουδαία έννοια και αξία που γέννησε ο ανθρώπινος νους και η ιστορική πορεία του λαού μας, γυψαρισμένες μέσα στο καθεστώς των χουντικών απαγορεύσεων, αλλά και της στείρας υποκριτικής προγονοπληξίας, του σκοταδισμού και της φριχτής κακογουστιάς σε όλο τους το μέγεθος. Η κακοποιημένη καθαρεύουσα γνώρισε ξανά την αποθέωση, όχι μόνο στα στόματα των χουντικών μιλταριστών, των αντιδραστικών ρασοφόρων και του παρεκκλησιαστικού ακροδεξιού εσμού, αλλά δυστυχώς και στα στόματα «σεβαστών δασκάλων» και ακαδημαϊκών καιροσκόπων, που έδωσαν γην και ύδωρ στη χούντα, έσπασαν τα κούτελά τους στις ρεβεράτζες και τα χέρια τους στα παλαμάκια, όταν γάβγιζαν τις ασυναρτησίες, τους σολοικισμούς και τους βαρβαρισμούς τους τα μεγάλα μαντρόσκυλα του χουντικού φασισμού. («Όλο φαλάκρες και κοιλιές...», που βαρούσαν παλαμάκια. «Δεν θα βρεθεί επιτέλους κάποιος χριστιανός να μας απαλλάξει απ’ όλους αυτούς τους λέτσους», παρατηρούσε με το μοναδικό του τρόπο, χωρίς φόβο, ο αξέχαστος μπαρμπα-Γιάννης ο Σκαρίμπας, σχολιάζοντας όλο αυτό τον ακαδημαϊκό ...οχετό χειροκροτητών του Παπαδόπουλου...).

   Ακόμα και οι ίδιες οι ένοπλες δυνάμεις κυριολεκτικά λεηλατήθηκαν και διαλύθηκαν ως «αξιόμαχο» σώμα, από τα τρωκτικά της Απριλιανής δικτατορίας. Την πλήρη αυτή διάλυση απέδειξε περίτρανα το φιάσκο της επιστράτευσης τον Ιούλιο του 1974, όταν οι Τούρκοι καταβρόχθιζαν τη μισή Κύπρο και εδώ στις στρατιωτικές αποθήκες δεν βρίσκαμε ούτε ...άρβυλα για τους επιστράτους! (Εδώ στο νομό μας οι επόιστρατοι γύριζαν επί ένα δίμηνο με ...σαγιονάρες και με παπούτσια ...στολής εξόδου στην ...πρώτη γραμμή του μετώπου, δηλ. κατασκηνωμένοι σε κάτι θερισμένα σταροχώραφα κατά ...Στεφανοβίκειο μεριά. Και περιμένοντας το ...απολυτήριο, έπαιρναν καθημερινά ...συσσίτιο από τους συγγενείς τους, που τους επισκέπτονταν στο ...μέτωπο, μεταφέροντας φαγητό από το Βόλο, πολλοί μαζί σε ένα ΙΧ αυτοκίνητο. Άλλωστε δεν είχε τότε ΙΧ ο καθένας μας... Ξεχνιούνται όλ’ αυτά απ’ όποιον τα είδε και τα έζησε;)

   Ο πιο άθλιος φιλοτομαρισμός, ο ραγιαδισμός και η κολακεία προς τον κάθε «ισχυρό της ημέρας», τον πιο τιποτένιο γαλονά ή χαφιέ της αράδας· αυτό ήταν το πλεόν απαίσιο δίδαγμα της φασιστικής χούντας προς τον ελληνικό λαό και τη νεολαία του. Να «βγάλετε το σκασμό», και «να τραβάτε κουπί», γλείφοντας  τον κάθε σκερβελέ ξεγάνωτο, για να σας «υποστηρίξει», ώστε να’χετε καλύτερο κάθισμα στο αμπάρι της γαλέρας. «Κάθε αχλάδι κρέμεται από το δικό του κοτσάνι και αυτό ας κοιτάζει», διαλαλούσαν με κάθε μέσο και προπάντων με τη συμπεριφορά τους τα διορισμένα "ξεσκονόπανα" του Παττακού, αλλά και του Άγκνιου και του Νίξον, την ώρα που έκαναν το παν για να σαπίσει ολάκερο το δέντρο από το οποίο κρεμόντουσαν τ’ «αχλάδια»...


Σχετική εικόνα


    Παρ’ όλα αυτά, και παρά τους συμβιβασμούς μιας ευάριθμης μερίδας «φιλήσυχων νοικοκυραίων», συνήθως επίδοξων πελατών των ...δημοσίων υπηρεσιών της χούντας  ή δανειοληπτών από το ...πέλαγος της ρεμούλας, ο Λαός μας δεν λύγισε. Άφησε πίσω του ξανά τους συμβιβασμένους και τους αισχρούς καιροσκόπους, γύρισε την πλάτη στους παρασημοφορεμένους κοριούς της τυραννίας και στους γλοιώδεις συνεργάτες τους. Αγωνίστηκε με κάθε μέσον –και πέραν από τις άλλες πολιτικές αντιλήψεις και διαφορές- για να αποτινάξει τη σκλαβιά. Συγκρότησε πατριωτικές-δημοκρατικές και αντιιμπεριαλιστικές οργανώσεις, τόσο μέσα στην Ελλάδα, όσο και στο εξωτερικό, και προσπάθησε να διευρύνει και να συντονίσει την αντιδικτατορική πάλη.
    Με όλες τις ιδεολογικές τους διαφορές, ωστόσο διακρίθηκαν και έβαλαν το δικό τους λιθαράκι στον αντιφασιστικό αγώνα, τόσο το ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ, ο ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ, η ΚΝΕ και η Αντι-ΕΦΕΕ, που προέρχονταν από την ΕΔΑ και από το -ενιαίο ως το 1968- ΚΚΕ, και που αργότερα χωρίστηκαν σε «φιλοσοβιετικούς» και «ευρωκομμουνιστές» όσο και η ΟΜΛΕ και το ΕΚΚΕ, των μαρξιστών-λενινιστών που είχαν ακολουθήσει τον επαναστατικό δρόμο του Μάο Τσετούνγκ, αλλά και οι «αριστεροί σοσιαλδημοκράτες» του ΠΑΚ (του Ανδρέα Παπανδρείου) και οι «Κεντρώοι σοσιαλδημοκράτες» της «Δημοκρατικής Άμυνας».
    Ακόμα και στο συντηρητικό χώρο υπήρξαν αντιδικτατορικές κινήσεις και οργανώσεις, σε μιαν εποχή που η προδικτατορική αντικομμουνιστική ιδεολογία της Δεξιάς γνώρισε τη μεγαλύτερη μεταπολεμική της ήττα και γελοιοποίηση από τα κατορθώματα των χουντικών βρικολάκων. Μήπως είναι τυχαίο που η επίσημη μεταδικτατορική Δεξιά του (αποκαθαρθέντος) Καραμανλή χρησιμοποίησε ως τίτλο της το όνομα «Νέα Δημοκρατία», που μέχρι τότε ήταν το όνομα που χρησιμοποιούσαν οι Κομμουνιστές για το μεταβατικό στάδιο ανάμεσα στον εξαρτημένο καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, δηλ. ένα άλλο όνομα της Λαοκρατικής Δημοκρατίας; (Βλ. σχετικά με τον όρο "νέα δημοκρατία" το Πρόγραμμα του 9ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, αλλά και το ομώνυμο έργο του Μάο.)

    Εμείς σήμερα, ανεξαρτήτως της ιδεολογικής μας τοποθέτησης ή και της γνώμης που έχουμε για τις αστικοδημοκρατικές οργανώσεις και ηγεσίες, αντικειμενικά, αμερόληπτα και απροκατάληπτα τιμούμε όλους τους επώνυμους και ανώνυμους αγωνιστές του αντικτατορικού αγώνα, σε όποια οργάνωση και αν συμμετείχε ο καθένας από αυτούς. Γιατί όλοι αυτοί προσπάθησαν να κάνουν το καθήκον τους και να προωθήσουν την υπόθεση της πολιτικής ελευθερίας του Λαού μας, χωρίς να αδιαφορήσουν για την πολιτική κατάσταση του τόπου και χωρίς να κοιτάξουν το ατομικό ενάντια στο γενικό συμφέρον.

     Γιατί κι εμείς, μαζί με τον αρχαίο ιστορικό έχουμε πάντα κατά νου τον περίφημο εκείνο λόγο του Περικλέους, στον "Επιτάφιόν" του, που αποτελεί και το πιο ανελέητο διαχρονικό μαστίγωμα όλων των τρισάθλιων φιλοτομαριστών, όλων εκείνων των σκωλήκων που «καμαρώνουν» ότι δεν έχουν σχέση με την πολιτική αλλά κοιτάζουν μόνο τη φαμίλια και το μπεζαχτά τους, περιφρονώντας την ενεργό  συμμετοχή στα «κοινά»:

«μόνοι γὰρ τόν τε μηδὲν τῶνδε μετέχοντα οὐκ ἀπράγμονα, ἀλλ᾿ ἀχρεῖον νομίζομεν...»

    (Μόνοι εμείς τον πολίτη εκείνο που αδιαφορεί για τα κοινά ζητήματα της πολιτείας τον θεωρούμε όχι έναν «φιλήσυχο νοικοκύρη», αλλά έναν άχρηστο άνθρωπο.)

    Γιατί μια αληθινή, άμεση εξουσία του λαού, σαν κι αυτή που εμείς οραματιζόμαστε, δεν μπορεί ούτε για μια στιγμή να επιβιώσει και να μεγαλουργήσει, αν οι πολίτες της αδιαφορούν για τα κοινά. Γιατί μόνον η ενεργός συμμετοχή του πολίτη στην πολιτική διαδικασία, στη ύψιστης αξίας δραστηριότητα που δημιούργησε η οργανωμένη ανθρώπινη κοινωνία, είναι χαρακτηριστικό του ακέραιου και ολοκληρωμένου, επομένως πραγματικά χρήσιμου ανθρώπου.

   Γιατί μόνο μέσα από τη συμμετοχή στα κοινά δοκιμάζονται και αποδεικνύονται έμπρακτα ο χαρακτήρας, οι σκοποί και οι πραγματικές επιδιώξεις του καθενός.

    Γιατί η αληθινή δημοκρατία απεχθάνεται τους «χαμαιλέοντες», τους συμφεροντολόγους που -με το υποκριτικό προσωπείο του «φιλήσυχου ανθρώπου» και του «νοικοκύρη που κοιτάζει μόνο τη δουλίτσα του»- επιδιώκουν σε κάθε συγκυρία να κερδοσκοπήσουν σε βάρος των άλλων, να εξυπηρετήσουν το εγωιστικό μικροσυφέρον τους, αδιαφορώντας για το καλό όλων και βλάπτοντας αναίσχυντα το κοινό συμφέρον με τον καιροσκοπισμό τους.

    Σε μιαν αληθινή δημοκρατία το ατομικό συμφέρον δεν μπορεί να νοείται ούτε διαφορετικό, ούτε και αντίθετο προς το κοινό συμφέρον. Δεν μπορεί η ατομική ευτυχία να υπάρξει και να έχει θέση σε μια κοινωνία που δυστυχεί.

   Δεν νοείται ο ατομικισμός να προτάσσεται, καταπατώντας την ισονομία και την ισοπολιτεία υπέρ ολίγων ισχυρών οικονομικώς παραγόντων που εμφανίζονται «υπεράνω κυβερνήσεων και καθεστώτων», που «τα έχουν καλά με όλους τους ισχυρούς» θρέφοντας το πορτοφόλι τους...

     Δεν νοείται καν η ύπαρξη «ολίγων και ισχυρών» εκμεταλλευτών από τη μια και εκατομμυρίων θυμάτων της εκμετάλλευσης από την άλλη πλευρά της κοινωνίας, αν θέλουμε στα σοβαρά να μιλούμε για Δημοκρατία.

Αποτέλεσμα εικόνας για πολυτεχνείο


    Μια μέρα σαν τη σημερινή ο νους όλων μας στρέφεται με συγκίνηση στους νέους «μάρτυρες-ήρωες» που διαμόρφωσε η πορεία του αντιδικτατορικού αγώνα: στον Παναγιώτη Ελή και στον Γιώργη Τσαρουχά, που συγκαταλέγονται μεταξύ των πρώτων θυμάτων της χουντικής τυραννίας, στον επίσης δολοφονημένο Νικηφόρο Μανδηλαρά, στον αυτοπυρπολημένο φοιτητή Κώστα Γεωργάκη (Γένοβα, 19-9-1970), στον μαρτυρικό Σπύρο Μουστακλή, που τα βασανιστήρια της χούντας τον σακάτεψαν ανεπανόρθωτα για όλη την υπόλοιπη ζωή του, στον ηρωικό Αλέκο Παναγούλη, που πρώτος έστρεψε τα όπλα της αντίστασης στον τύραννο (Αύγουστος 1968), για να υποστεί τα πάνδεινα από τους βασανιστές της ΕΣΑ, αλλά να παραμείνει αλύγιστος.

    Στη δεκαετία του 1970, σιγά-σιγά, αλλά σταθερά, δυναμώνει ξανά, παρά το «γύψο» το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, ενώ πρωταγωνιστικό ρόλο στην αντιδικτατορική πάλη διαδραματίζει  το φοιτητικό κίνημα και η αντιδικτατορική ΕΦΕΕ. Ξεκινώντας από τα ιδιαίτερα φοιτητικά αιτήματα, για την αποτελεσματικότερη κατάκτηση της γνώσης, αλλά και για την αυτοδιοίκηση των συλλόγων τους από γνήσιους δικούς τους αντιπροσώπους –κι όχι από χουντικούς εγκάθετους, οι φοιτητές, βαθμιαία, δίνουν όλο και βαθύτερο πολιτικό νόημα στους αγώνες τους. Έτσι φτάσαμε στο 1973, με την κατάληψη πρώτα της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας, το Φλεβάρη, και με αποκορύφωμα την εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη, για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία, Εθνική Ανεξαρτησία.

     Η τριήμερη κατάληψη του Πολυτεχνείου (14-17 του Νοέμβρη 1973) συγκλόνισε την Ελλάδα,  και όλο τον κόσμο με τον ηρωισμό της και το κρυστάλλινο μήνυμα Λευτεριάς που έστελνε στους υπόδουλους και στους αγωνιζόμενους λαούς όλου του κόσμου. Ο ξεσηκωμός διαδόθηκε και στις άλλες φοιτητουπόλεις (πρωτίστως δε στη Θεσσαλονίκη).
    Την εποχή εκείνη η χούντα προσπαθώντας να ξεπεράσει την απομόνωσή της από το λαό και να εξωραΐσει  την αποκρουστική όψη της, προωθούσε μια δήθεν «πολιτική διακυβέρνηση» από ανδρείκελα τύπου Μαρκεζίνη, που θα προωθούσε τον «εκδημοκρατισμό» υπό την ...αέναη μπότα του Παπαδόπουλου, που από «πρωθυπουργός-αντιβασιλεύς» είχε αυτοανακηρυχτεί πλέον «πρόεδρος της Δημοκρατίας». Δηλαδή, γινόταν προσπάθεια για να ξαναστήσουν οι ιμπεριαλιστές και το ντόπιο κεφάλαιο μια μασκαράτα κοινοβουλευτισμού, ίδια και χειρότερη με εκείνη του 1961, λιώνοντας το εργατικό κίνημα.
    Υπήρξαν τότε πολιτικές δυνάμεις στον αστικό και στο ρεβιζιονιστικό χώρο που έπεσαν προς στιγμήν στην παγίδα. Είδαν το τυρί αλλά όχι τη φάκα και ετοιμάζονταν να προσγειωθούν στον «πολιτικό στίβο»! Ήταν οι ίδιες εκείνες οπορτουνιστικές ηγεσίες, που το 1967 η χούντα τις έπιασε στον ύπνο! Ήταν εκείνοι που το βράδυ της 20ης προς 21η του Απρίλη δημοσίευαν στην ΑΥΓΗ περισπούδαστο άρθρο με τίτλο «Γιατί δεν πρόκειται να δίνει δικτατορία»! Ήταν οι ίδιοι ρεφορμιστές που το 1964-1967 έσερναν την ΕΔΑ στην ουρά του «Κέντρου» και φρόντιζαν να καταστέλλουν κάθε δυναμική του εργατικού-λαϊκού κινήματος που γύρευε να σπάσει τους φραγμούς και να επιβάλει το δίκιο του. Οι ίδιοι που φώναζαν το 1964-1965 ότι θα ...ταράξουν τη Δεξιά και την ολιγαρχία με τη ... «νομιμότητα» της Αριστεράς...  Τώρα ήταν έτοιμοι κι αυτοί να «βώσιν προς τας εκλογάς» του Μαρκεζίνη, όταν θα ηυδόκει η Αυτής Εξοχότης, ο «Πρόεδρος της Δημοκρατίας», μεγάλη η χάρη του...

Αποτέλεσμα εικόνας για πολυτεχνείο


    Ήρθε όμως η μεγάλη φοιτητική ξέγερση του Νοέμβρη, για να θρυματίσει ολότελα τη μασκαράτα του φασιστικού καθεστώτος και να αναδείξει το αίτημα της πραγματικής δημοκρατίας, της αποτίναξης του φασισμού και του ιμπεριαλιστικού ζυγού από τη χώρα μας. Τις μέρες εκείνες στο Πολυτεχνείο χτυπούσε η καρδιά κάθε Έλληνα Δημοκράτη και Πατριώτη. Η γενναιότητα κι η αυτοθυσία των νέων συνέπαιρνε πια τις καρδιές ακόμα και των πιο διστακτικών. Χιλιάδες λαού βγήκαν στους δρόμους, αψηφώντας τη φασιστική  βία. Οικοδόμοι και ξεριζωμένοι αγρότες των Μεγάρων στάθηκαν πλάι στη νεολαία και αμέριστη πρόσφερε τη βοήθειά του ο αθηναϊκός λαός. Η φωνή του ραδιοφωνικού σταθμού «των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων» σάλπισε σ’ όλη την Ελλάδα το μήνυμα της Λευτεριάς.

    Γι’ αυτό ακριβώς και η χούντα, που έτριζαν τα σαθρά της θεμέλια κατέφυγε ξανά στο μόνο τροπο που γνώριζε καλά: στο αιματοκύλισμα των εξεγερμένων. Τη νύχτα της 16ης προς 17η του Νοέμβρη, την ώρα που οι εξεγερμένοι, ψάλλοντας τον Ύμνο στην Ελευθερία, καλούσαν τους φαντάρους σε συναδέλφωση, για να μην περάσουν τα σχέδια της χούντας, το εντεταλμένο τανκ της τυραννίας γκρέμιζε την πύλη του Πολυτεχνείου, βάφοντας στο αίμα την εξέγερση. Δεκάδες οι νεκροί, εκατοντάδες οι τραυματίες, χιλιάδες οι συλληφθέντες  κι ο βασανισμένοι. Κι όμως σε λιγότερο από οχτώ μήνες, η χούντα θα αποτελούσε παρελθόν, αφού δυστυχώς η παραλλαγή της, αυτή του Ιωαννίδη που διαδέχτηκε τον Παπαδόπουλο, πρόλαβε να ολοκληρώσει το έγκλημα εναντίον της Κύπρου.


Αποτέλεσμα εικόνας για πολυτεχνείο


    Επίσης, η τότε διαμορφωμένη κατάσταση και οι πολιτικοί συσχετισμοί επέτρεψαν στο ντόπιο κεφάλαιο και στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να μεθοδεύσουν και πάλι με τέτοιο τρόπο την –αναγκαστική πια γι’ αυτούς- μεταπολίτευση του 1974,  ώστε η κατάρρευση της χούντας να μην συμπαρασύρει ολόκληρο το καθεστώς της εκμετάλλευσης. Ήταν, άλλωστε, και η κατάσταση της Αριστεράς τέτοια, που δεν επέτρεπε άλλες λύσεις από την αποδοχή της απλής αντικατάστασης της χούντας από αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, χωρίς  να ξηλωθεί μήτε το πλέγμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης ούτε η ντόπια πλουτοκρατία....

Αποτέλεσμα εικόνας για πολυτεχνείο


    Σήμερα, 44 χρόνια μετά το Νοέμβρη του 1973 η Ελλάδα παραδέρνει μέσα σε μια τέτοια κατάσταση οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό, δυτικοευρωπαϊκό και αμερικάνικο, που δεν έχει ίσως ποτέ ξαναϋπάρξει τον τελευταίο σχεδόν μισό αιώνα, μετά τη μεταπολίτευση! 
    Ο εργαζόμενος λαός μας και η νεολαία μας στενάζουν κάτω από την πλέον βάρβαρη καπιταλιστική εκμετάλλευση, από την ανεργία, την υπερφορολόγηση, τη φτωχοποίηση, τον εξανδραποδισμό και την αποκτήνωση που φέρνει η σταδιακή αποστέρηση όλων σχεδόν των εργασιακών δικαιωμάτων και καταχτήσεών τους. Οι βδέλλες της καπιταλιστικής δουλείας, εκμεταλλευόμενες  ακόμα και τη θανατερή σαπίλα του συστήματός τους, διακηρύσσουν σε κάθε τόνο το σπάσιμο κάθε συλλογικής οργάνωσης και διεκδίκησης της Εργατικής Τάξης. Απαιτούν ανοιχτά και με θράσος την ...οικειοθελή σκλαβιά του εργάτη από τη γέννηση ως το θάνατο. Ταΐζουν με τόνους σκουπιδιών, υλικών και «πνευματικών» την εργαζόμενη κοινωνία, για να την φτάσουν στην πλήρη αποβλάκωση και απάθεια, στον πιο άθλιο ραγιαδισμό.

    Σε διεθνές επίπεδο -και δυστυχώς και στον βασανισμένο τούτο τόπο- ο ιμπεριαλισμός νεκρανάστησε το φασισμό και το ναζισμό, ενώ ο πιο  άθλιος και σιχαμερός αντικομμουνισμός, ο κοινωνικός καννιβαλισμός και το κήρυγμα της ανισότητας των ανθρώπων γίνεται επίσημη ιδεολογία όλου του αστικού κόσμου. Ο διαβόητος (υ)ιός του εξίσου διαβόητου παλιού Μητσοτάκη διακηρύσσει πια με θράσος χιλίων πιθήκων ότι η ανισότητα είναι ο... «φυσικός νόμος» της ανθρωπότητας. Για να μπορούν όλοι οι εκμεταλλευτές του ντουνιά να στήνουν  «ελεύθερα και νόμιμα» παντός είδους εκμεταλλευτικές μπίζνες απομύζησης των εργαζομένων, εσωχώριες και εξωχώριες. (νεοελληνιστί: "οφσόρ") και μάλιστα με τη μέθοδο "φαστ-τρακ" (δηλ.: όλα στους καρχαρίες, κι ας αφήσουν πισω τους μόνο κόκαλα κι ερείπια)!  Διακηρύσσει ο αμερικανπσπουδαγμένος αυτός κύριος "Κούλης" την πολιτική που αφήνει πίσω της ...αναρίθμητους νεκρούς και ξεσπιτωμένους, μόλις πιάσει η πρώτη μπόρα. Γιατί το καπιταλιστικό κέρδος συνεπάγεται πλέον ανοιχτά πείνα και θάνατο.

    Κι από την άλλη, μια εντελώς εκφυλισμένη κλίκα του οπορτουνιστών ψευτοαριστερών, που αφού καταδημαγώγησε και εξαπάτησε το λαό το 2015, πήρε το τιμόνι της κυβέρνησης και έδωσε γην και ύδωρ στους ευρωιμπεριαλιστές και στο ΔΝΤ, ψηφίζοντας τα πλέον βάρβαρα αντεργατικά μέτρα του τελευταίου αιώνα, σαρώνοντας τα εργασιακά δικαιώματα, ξεπουλώντας τον τόπο και όλο το δημόσιο πλούτο για τα επόμενα 100 χρόνια, κάνοντας πολτό όλα τα ιδανικά και τα οράματα του αριστερού κόσμου, για να πασαλείψει την πιο άγρια σκλαβιά. Συκοφάντησε οράματα γενεών και γενεών, νεκρανάστησε κυριολεκτικά όλους τους πολιτικούς βρικολάκους που έφτασαν σχεδόν στον πολιτικό θάνατο το 2012, και άνοιξε διάπλατα το δρόμο για να εκμεταλλευτούν το σημερινό αίσχος οι νεοναζιστές νοσταλγοί της χούντας και όλη η μαύρη αντίδραση, όλα αυτά τα αντικομμουνιστικά σκύβαλα που βαφτίζουν την αντιδραστική πολιτική της κλίκας του Τσίπρα ως  περίπου ... «κομμουνιστική», για να διαδίδεται στις ανώριμες πολιτικά συνειδήσεις το μίσος απέναντι στην ίδια την έννοια του ...Κομμουνισμού!!!

   Το πλέον πρόσφατο κατόρθωμα  της ψευτοαριστερής "χλαπάτσας", που  κυκλοφορεί ακόμα στην πολιτική πιάτσα με το όνομα «ΣΥΡΙΖΑ», είναι βέβαια το λιβάνισμα του Τραμπ και των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, η παραχώρηση νέων διευκολύνσεων στους ιμπεριαλιστές, στις βάσεις της Σούδας και του Αράξου, ενώ ο Τσίπρας ετοιμάζεται να τους δώσει νέες βάσεις στο Αιγαίο και στην Αλεξανδρούπολη... Ο «νέος Πιουριφόι» του "διαβολικά καλού" Τραμπ, ο διαπιστευμένος παρά τη αριστερά «μας» κυβερνήσει, ομού μετά των ευρωκορακιών του Βερολίνου, του Παρισιού και των Βρυξελλών, επαινούν σε κάθε ευκαιρία τους «εταίρους τους στην Ελλάδα» για το γεγονός ότι επιτέλους ...ξεπουλιέται μπιρ-παρά και με ...αποφασιστικότητα ο τόπος κι ο λαός μας.

   Πού, αλήθεια, θα ξανάβρισκαν τέτοια κελεπούρια, σαν τους τσιπρικούς, που να περνάνε τα πιο αντιδραστικά ακροδεξιά μέτρα και ταυτόχρονα να ...καταθέτουν στεφάνι στην Καισαριανή, στη Μακρόνησο και στο Πολυτεχνείο; 
    Φυσικά διαψεύδονται μετά βδελυγμίας, όλες εκείνες οι κακές γλώσσες που λένε ότι ο Πάιατ και ο Ντάισελμπλουμ έκαναν λάθος όταν χρησιμοποίησαν για τους επαινούμενους «αριστερούς» ξεπουλητάδες του τόπου μας τη λέξη «εταίροι», επειδή δεν ξέρουν καλά τα ελληνικά και ήθελαν να πούνε «εταίρες»! 
Αυτά είναι... FAKE NEWS  (=πλαστά νέα) της "οπισθοδρομικής τάσης", όπως πλέον βαφτίζουν οι «αριστεροί κυβερνώντες μας» το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Στην εποχή που οι λέξεις έχασαν πια κάθε νόημα...

    Σήμερα 44 χρόνια μετά τον ηρωικό Νοέμβρη,  για την εργατική τάξη και για το λαό μας τα ιδανικά και τα οράματα του Πολυτεχνείου, όχι μόνο παραμένουν αδικαίωτα, αλλά κυρίως παραμένουν πάντα επίκαιρα αιτήματα. Κυριότερος αντίπαλος του λαού μας στη σημερινή φάση δεν είναι μήτε η φάρα των Μητσοτάκηδων, μήτε η κλίκα των Τσιπραίων λαογδάρτηδων. Είναι –πρώτα και κύρια- ο ίδιος ο κακός μας ο εαυτός! Αντίπαλός μας, προτού μπορέσουμε να στρέψουμε ξανά τη γροθιά μας στον ιμπεριαλισμό και στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, είναι η λήθη της Ιστορίας, η αδιαφορία και η απάθεια, ο ραγιαδισμός και ο ατομικισμός που οι δυνάστες μας θέλουν να μας επιβάλουν ως γενικευμένο καθεστώς.

    Ας ξανακαταχτήσουμε, λοιπόν, πριν από οτιδήποτε άλλο το δρόμο της συλλογικής αγωνιστικής πάλης για τα δικαιώματά μας. Ας ξανακαταχτήσουμε στην πράξη τη ενότητα του εργαζόμενου λαού μας σε στέρεα αγωνιστική βάση, σε βάση πραγματικά ταξική, σε βάση πραγματικά επαναστατική, μέσα από την αδιάκοπη παρουσία και προσπάθεια μας σε κάθε τόπο δουλειάς, σε κάθε εργοστάσιο, γραφείο, σχολή ή σύλλογο.
    Ας ανασυγκροτήσουμε και ας ενώσουμε το Λαϊκό Κίνημα. Ας αναβαθμίσουμε και ας ενώσουμε ξανά την κομμουνιστική του πρωτοπορία!

     Ας πούμε το πιο μεγάλο «ΟΧΙ» στον ατομικισμό, στην αδιαφορία , στον καιροσκοπισμό, στο ρατσισμό και στην ξενοφοβία που σπέρνουν οι δυνάστες των λαών. Ας πούμε το πιο μεγάλο «ΝΑΙ» στη ζωή και στην ελπίδα που δίνει η συλλογική πάλη για το Δίκιο και τη Λευτεριά!

    Όλοι μαζί να σπάσουμε το φόβο και την απελπισία που έχει κυριεύσει μεγάλο μέρος της κοινωνία μας, κλείνοντάς την στο καβούκι του πιο αργού και ατιμωτικού θανάτου της...

    Λευτεριά στον Ελληνικό Λαό και σε όλους τους κολασμένους της Γης.
    Αλληλεγγύη σε όλους τους Λαούς της Γης που παλεύουν για λευτεριά, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνική προκοπή.
     Αλληλεγγύη σε όλο το λαό της Κύπρου, και πρωτίστως στον αδελφό ελληνοκυπριακό λαό,για να αποκαταστήσει τη λευτεριά και την ενότητα του Νησιού, για να ζήσει επιτέλους σε καθεστώς αληθινά λεύτερης, ανεξάρτητης και κυρίαρχης χώρας.

«Κουφάλες, δεν ξωφλήσαμε!», λέει ένα τραγούδι που αναφέρεται στο μήνυμα του Νοέμβρη.

Ας το αποδείξουμε με την καθημερινή Πολιτική μας Πράξη.

 

17 του Νοέμβρη 2017

Η Συντακτική Επιτροπή




Αποτέλεσμα εικόνας για πολυτεχνείο  εναντια σε ηπα νατο

 

Αποτέλεσμα εικόνας για πολυτεχνείο

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση