αρχική σελίδα κοινωνία Επειδή υπάρχουν -ακόμα- ανθρώπινες σχέσεις που δεν μπορούν να αγοραστούν!... (μέρος δεύτερο)

εγγραφή χρήστη



Επειδή υπάρχουν -ακόμα- ανθρώπινες σχέσεις που δεν μπορούν να αγοραστούν!... (μέρος δεύτερο) PDF Εκτύπωση E-mail
αρθρογραφία - άρθρα για την κοινωνία
Συντάχθηκε απο τον/την Από το φίλο και συναγωνιστή Γ.Κ.   
Τρίτη, 18 Απριλίου 2017 08:43
   Αποτέλεσμα εικόνας για Δημόσια δωρεάν περίθαλψη 
    Η sispirosi.gr δημοσιεύει σήμερα το δεύτερο μέρος της ανάλυσης του συναγωνιστή Γ.Κ. σχετικά με το πολύ σημαντικό, ζωτικής σημασίας θα λέγαμε, πρόβλημα της παραμονής στην πρωτεύουσα του νομού μας, αλλά και σε άλλες πόλεις των ασθενών και των συνοδών τους, όταν αναγκάζονται να φύγουν από το νησί μας και να μεταβούν εκεί, πασχίζοντας να αποκαταστήσουν την υγεία τους.
   Υπενθυμίζουμε ότι το πρώτο μέρος της ανάλυσης αυτής είχε δημοσιευτεί την Πέμπτη, 23 του Μάρτη 2017.
    Όπως επισημάναμε και στη δημοσίευση του πρώτου μέρους-  ο αρθρογράφος φτάνει στη ρίζα αυτού του προβλήματος, δηλαδή στην εμπορευματοποίηση της υγείας και όλων των κοινωνικών δικαιωμάτων και υπηρεσιών στην καπιταλιστική κοινωνία.
   Στο τωρινό μέρος της ανάλυσής του
  ο Γ.Κ  αρχίζει να εξετάζει την ανάγκη της δημιουργίας στέγης ασθενών, σε σχέση με τον αγωνιστικό ρόλο του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος των συνταξιούχων, σε σχέση με το ρόλο ενός αγωνιστικού σωματείου όλων των συνταξιούχων, σαν αυτό που γίνεται προσπάθεια να χτιστεί και στη Σκιάθο, πάνω σε σταθερές βάσεις.
   Ξεκινώντας, λοιπόν, το δεύτερο μέρος της ανάλυσής του ο αρθρογράφος επισημαίνει:

Αποτέλεσμα εικόνας για ξενώνες για συνοδούς ασθενών

Μέρος δεύτερο
 
    Συντάχτηκε 
τη Δευτέρα του  Πάσχα, 17 Απριλίου 2017 μετά από αρκετές βολές υπενθύμισης από το υπάρχον διαμορφωμένο περιβάλλον, το κοινωνικό και το οικονομικό, σε αυτή μάλιστα τη μικρο-κλίμακα ενός τόσο μικρού τόπου, ενός τουριστικού νησιού όπως η Σκιάθος. Ένα περιβάλλον που συνεχώς γεννάει τα στοιχεία και τα ερεθίσματα εκείνα που δικαιολογούν μια δουλειά, όπως τη σύνταξη και δημοσίευση ενός τέτοιου άρθρου π.χ., σαν αξεπέραστου καθήκοντος κάθε ανθρώπινου όντος, μέσα στο θείο δώρο μιας φύσης και μιας ζωής με τόσο εύθραυστα, σπάνια και πανέμορφα στοιχεία.
   Το θείο με την αντικειμενική αυτού ιδιότητα, όπως την έχει αποχτήσει από την ανάγκη χρήσης της ειλικρινούς λαϊκής γλώσσας και όχι αυτήν της μεταφυσικής πρότασης της αντεπανάστασης. Καθήκον απέναντι στο θαύμα της ζωής, που η σημερινή ανθρώπινη κοινωνία καταφέρνει να γκρεμίζει, αφού πρώτα τυφλώνει τον άνθρωπο που το ζει, δηλητηριάζει το μηχανισμό λειτουργίας των αισθήσεων του ανθρώπου, χρησιμοποιώντας είτε την ανείπωτη πείνα, την 'δημιουργική' ανασφάλεια και την ανεργία, είτε τη ψευδαίσθηση του καταναλωτικού κορεσμού.
   Κι όλα αυτά, μέσα από το δρόμο που ανοίγουν οι ερπύστριες του ανταγωνισμού σε κάθε διαδικασία κοινωνικών  σχέσεων, σε κάθε οικονομική δραστηριότητα για την επούλωση του κενού επιβίωσης, μέσα στα τείχη της φυλακής της αγοράς, για την προστασία της ανάπτυξης των μονοπωλίων. Αλλά και μέσα σε κάθε στοιχείο πολιτισμού, που μπορεί να εγγυμονεί υβρίδια ανατροπής και αμφισβήτησης του Καπιταλιστικού δρόμου 'ανάπτυξης', ειδικά όταν δημοσιοποιείται, όταν δηλαδή μπορεί να κινείται ελεύθερα.

   

Στέγη ασθενών και των συνοδών τους!

   Μπορεί να είναι αυτό το θέμα μέσα στα καθήκοντα ενός λαϊκού σωματείου σύγχρονων συνταξιούχων, στο πλαίσιο μιας λαϊκής συμμαχίας για την οργάνωση της άμυνας των δικαιωμάτων του πληθυσμού των συνταξιούχων από την επίθεση του Κεφαλαίου;

    Ενός σωματείου συνταξιούχων σε ένα νησί και μάλιστα ένα 'τουριστικό' νησί με μεγιστοποιημένη την εξάρτηση από το λεγόμενο 'τουριστικό' εισόδημα. Με τάση μηδενισμού των όποιων οικονομικών δραστηριοτήτων ξεφεύγουν από τις προτεραιότητες και τα πεδία δράσης των μονοπωλίων, στο στοχοποιημένο αυτό παραδεισένιο νησί με την συνεχώς αποικοδομούμενη φυσική ομορφιά και την ιστορία του.

    Συνταξιούχοι, σύγχρονοι πρόσφυγες της οικονομικά ενεργούς ζωής!

    Και οι παλιότεροι και οι νεότεροι.

   Παλιότεροι, όσοι έχουν συνταξιοδοτηθεί πριν την έναρξη των εφαρμογών των λεγόμενων 'μνημονίων' και νεότεροι, όσοι πέτυχε το σημερινό καθεστώς Καπιταλιστικής επέλασης με τις κυβερνήσεις του να διώξει στη συνταξιοδότηση, αποβάλλοντάς τους από τον ενεργό παραγωγικό τομέα της οικονομίας.

    Και είναι πρόσφυγες και οι δύο πληθυσμιακές τυπικές κατηγορίες για τον απλούστατο λόγο πως όλοι τους έχασαν κοινωνικά δικαιώματα τα οποία τους είχαν κληροδοτήσει οι ταξικοί τους πρόγονοι, το συνεπές εργατικό κίνημα με μπροστάρη  (ποιον άλλον;) το Κομμουνιστικό Κόμμα και την όποια μορφή Κοινωνικής Συμμαχίας υπήρξε.

    Είναι πρόσφυγες από απώλεια, καταστροφή, της στέγης των οικοδομημένων κοινωνικών δικαιωμάτων σε κάθε τόπο,σε κάθε χώρο, σε κάθε πατρίδα.

   Άλλοτε είναι ορατοί ''διά γυμνού οφθαλμού'' στις συνοικίες -χοτ σποτ- των αστέγων και στα εθελοντικά συσσίτια, στους κάδους απορριμάτων και στις λαϊκές αγορές κατά τη διάρκεια που κλείνουν.

    Άλλοτε κρύβονται στα σπίτια τους, αποφεύγοντας ακόμα και τη συνήθεια ενός καφενειακού, παρεΐστικου καφέ. Λακίζοντας από τους φίλους τους, για να μη δείξουν δημόσια τη φτώχεια τους, είτε ακόμα τα τριμμένα ρούχα τους, που φορούσαν περασμένες δεκαετίες και που αυτοί, οι φίλοι τους, το γνωρίζουν αφού με αυτά τους έβλεπαν από τόσο κοντά και τόσο συχνά. Απομακρύνονται ακόμα και από τους φίλους τους!

    Πρόσφυγες που φαίνονται στα ειδοποιητήρια θανάτου που αναρτούν οι συγγενείς των θανόντων συνήθως στους στύλους της ΔΕΗ, στους δρόμους της κάθε πόλης, στα ληξιαρχεία του δήμου τους και στους πίνακες ανακοινώσεων των εκκλησιών της γειτονιάς τους κλπ.

     Πρόσφυγες από τη στέγη των δικαιωμάτων που η σύγχρονη ζωή ΑΠΑΙΤΕΙ.

     Απαιτεί και τιμωρεί αμείλικτα, θύματα και θύτες, για το γκρέμισμα του οικοδομήματος των κοινωνικών δικαιωμάτων που η σύγχρονη τεχνογνωσία ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ, μέσα από την αναπότρεπτη κατανομή ρόλων στην παραγωγή της σύγχρονης εργασίας των ανθρώπων.

     Η σύγχρονη προσφυγιά δεν είναι μόνον η μεταναστευτική προσφυγιά. Είναι κι αυτή που απελαύνεται από το απομένον λεηλατημένο οικοδόμημα των κοινωνικών δικαιωμάτων, το οποίο κατάφερε να κτίσει το συνεπές εργατικό κίνημα με καθοδηγητή του (ποιον άλλο;) το Κομμουνιστικό Κόμμα.

     Οι πρόσφυγες που το σύγχρονο Καπιταλιστικό κράτος -και το Ελλαδικό- αναγνωρίζει ως τέτοιους, δεν είναι μόνον όσοι αναγκάζονται να περάσουν έξω από τα γεωγραφικά σύνορα της ''χώρας'' τους.

    Πρόσφυγες σήμερα είναι όσοι διώκονται και αποβάλλονται, κάτω από τα πυρά της σύγχρονης ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων, σε κάθε γεωγραφική, οικονομική και κοινωνική  συντεταγμένη, σε κάθε χώρο, σε κάθε σπίτι, σε κάθε ομάδα με ομόλογα κοινωνικά δικαιώματα.

    Πρόσφυγες σήμερα είναι όσοι διώχνονται και χάνουν την όποια στέγη κοινωνικών δικαιωμάτων απολάμβαναν.

   Τέτοιο δικαίωμα είναι και αυτό της εργασίας και ίσως το σημαντικότερο όλων.

    Άρα και οι άνεργοι είναι πρόσφυγες από το χώρο και το ρόλο της εργασίας. Και είναι πρόσφυγες στο βαθμό που είχαν άλλες προσδοκίες εργασίας με βάση ακόμα και την  προηγούμενη φάση της Καπιταλιστικής αυτής ανάπτυξης. Κυρίως όμως με βάση το συσχετισμό δύναμης ζώντων των εργατικών κρατών, με κύριο αυτό της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, της φοβερής, για τους αστούς, ΕΣΣΔ!

    Οι άνεργοι είναι οι πρόσφυγες στο γεωγραφικό και κοινωνικό χώρο που ζούσαν, πρόσφυγες μέσα στην ίδια τους την πατρίδα, έστω και με τον αστικό νοηματικό ρόλο της λέξης αυτής και όχι με τον ορισμό που μπορεί να έχει από το ταξικό εργατικό κίνημα, από το Κομμουνιστικό Κόμμα. Άλλωστε, πρέπει να είναι πια αποδεκτό ότι οι λέξεις δεν έχουν το ίδιο νόημα, για την Εργατική και την Αστική Τάξη.

    Γι' αυτό και τα λεγόμενα ''χοτ σποτ'' πρώτα-πρώτα λέγονται έτσι για να μη γίνονται κατανοητά από το λαϊκό πληθυσμό και να μην αντιλαμβάνεται, ο απομένων λαός, την επέλαση των ορδών του στρατού της Αστικής Συμμαχίας, την επέλαση του Κεφαλαίου, έτσι ώστε να γίνεται ευκολότερη λεία στα γλοιώδη σαγόνια του τέρατος του Καπιταλιστικού συστήματος.

    Η ανεργία και η ανασφάλεια είναι προαπαιτούμενα της Καπιταλιστικής ανάπτυξης. Όπως είναι και το ψεύδος στη ζωή των ανθρώπων στη σύγχρονη κοινωνία.

    Δεν μπορεί να υπάρχει εμπόριο χωρίς ψέμα. Μέσα σ' αυτό και μόνον μπορεί να βρει στέγη η υπεραξία που γεννάει και ανατρέφει το Κεφάλαιο. Μέσα σ' αυτό μπορεί να βρει στέγη η νομιμοποίηση της κλοπής. Με όποια μορφή. Αυτήν της Αστικής δημοκρατίας ή αυτήν του εκκολαπτόμενου φασισμού.

    Τα ''χοτ σποτ'', λοιπόν, δεν είναι οι χώροι προσαρμογής των εντός ευρισκομένων προσφυγικών πληθυσμών, είναι οι χώροι συντήρησης αυτών των πληθυσμών έως ότου οι εκτός ευρισκόμενοι πληθυσμοί, προσαρμοστούν στα δεδομένα των εντός ευρισκομένων 'πιονέρων' της εξέλιξης της σημερινής κοινωνίας της ''ελεύθερης οικονομίας'' και της ''ιδιωτικής πρωτοβουλίας''.

    Δηλαδή της αντεπανάστασης.

    Αυτοί που έχουν το ''πρόβλημα'' δεν είναι όσοι βρίσκονται εντός των λεγόμενων ''χοτ σποτ'' αλλά όσων εργατών μπορούν και ζουν έξω από αυτά.

   Στην εποχή μας πρόσφυγας είναι η ίδια η εργατική τάξη από τη στέγη και την πατρίδα των δικαιωμάτων της.

Μέσα από αυτό το πνεύμα θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια απάντηση για το ρόλο των σύγχρονων σωματείων συνταξιούχων.

   Τι μπορεί να αποτελεί αντικείμενο δράσης ενός τέτοιου σωματείου και πως μπορεί να είναι οργανωμένο για να φέρει σε κάποιο πέρας, να ωθήσει την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών;

(συνεχίζεται) 

 

 

 

 Αποτέλεσμα εικόνας για Δημόσια δωρεάν περίθαλψη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση